به گزارش پایگاه خبری شبکه العالم، خبرگزاری "شام تایمز" در توصیف اجلاس وین، آن را "روز طولانیِ وین" خواند که حامل جزییات غافلگیر کننده و داده های معنی دار و پیام هایی روشن بود.
نخستین چیزی که در این نشست، حاوی پیامِ روشن به نظر می رسید، چینش صندلی ها بود. در صدر میز مذاکره، صندلی آمریکا در کنار روسیه قرار داشت و وزیر خارجه آمریکا در طول گفت وگو تلاش داشت تنها به ایفای نقش میانجی اکتفا کند و حتی یک لحظه هم خود را در صف دشمنان دولت سوریه جا نزد. به این ترتیب، تنها عربستان و ترکیه به عنوان دو لجباز جلوه گر شدند و کری به مشخص کردن اولویت های کشورش اکتفا کرد.
کری از همان ابتدا، با اعلام این که در پی فرایندی سیاسی است که واگذاری مسالمت آمیزِ قدرت را تامین کند؛ حرف آخرش را زد. اما هنگامی که موضوع مرحله انتقالی و برگزاری انتخابات و بجا ماندن بشار اسد مطرح شد، وزیر خارجه آمریکا به تماشاگری بر موضع گیری های هم پیمانانش تبدیل شد و تنها به بیان این موضوع درباره سرنوشت بشار اسد اکتفا کرد که "در خصوص این مساله، به این نتیجه، رسیده ایم که اختلاف نظر داریم، بنابراین به موضوعات دیگر بپردازیم".
در این هنگام، وقتی گفت وگو درباره مسائل میدانی و تحولات نظامی مطرح می شود، ناگهان شکاف بزرگی میان آمریکا و دو هم پیمان سعودی و ترکیه ای آمریکا عیان می شود. عربستان تمام تلاش خود را به کار بست تا دخالت نظامی در سوریه را مشمول حمله به دولت سوریه نیز بکند، اما موضع آمریکا در این خصوص قاطعانه بود: ما در سوریه؛ تنها، به داعش حمله می کنیم.
از سوی دیگر، وقتی کری اعلام کرد که آمریکا شمار محدودی نیروی نظامی به شمال سوریه خواهد فرستاد تا به جنگ با داعش و نه دیگر گروه ها، کمک کند، نماینده ترکیه برافروخت زیرا آن را به مثابه چالشی برای انتخابات ترکیه می دانست.
و به این ترتیب، ترکیه بر روی میز قمار وین، بازندۀ اصلی بود، بازنده ای که نه تنها هیچ طرحی برای ارائه بر روی میز نداشت، بلکه هم پیمانانش را نیز پای این میز، از دست داد. دومین بازنده عربستان بود، زیرا طرح عربستان، مبتنی بر حذف بشار اسد، عقیم و بی سرانجام ماند و عربستان حتی نتوانست سازوکارهای طرح خود را تبیین کند.
26