انسان چگونه به مقام «وجه الهی» می رسد؟

العالم _ زلال قرآن

بقا مختص ذات اقدس الهی است، همه چیز وهمه کس درنظام عالم مشمول فنا ونیستی است وفقط آنچه نزد خداست باقی وجاودانه است، وشرط بقا وجاودانگی برای هر فرد انسانی این است که ازآنچه (کل ما سوی الله) فانی ومستهلک شدنی است و بخصوص ازخود وعلائق و دلبستگی های به غیر خدا منقطع شود و بکوشد درپرتوعنایات وفضل بی کران خداوند، خود را به مقام اعلی قرب الهی رسانده وجاودانه نماید.
که اگرانسان به این توفیق بزرگ نائل شود وازتمام ماسوی الله چشم بپوشد، وچشم خود را فقط به وجه باقی«الله» که همه وجودها درآن فانی ومستهلک اند بازکند باین باورقلبی ویقینی خواهد رسید که، به شهادت آیه 115 سوره مبارکه بقره:
« وَلِلَّـهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّـهِ إِنَّ اللَّـهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ»
ترجمه: (مشرق ومغرب هر دو ملک خداست، پس به هر طرف روی کنید به سوی خدا روی آورده‌اید، که خدا (به همه جا) محیط و (به هرچیز) داناست).
به هرطرف که روکند، به جانب خدا روکرده، وبه هرچیزکه نظرکند، نظربه («جه الله» کرده است، لذا هرشیء ازاشیاء و اجزاء عالم هستی را منظری از«وجه الله» می بیند.
درچنین حالتی است که انسان خود را نیز«وجه الله» می بیند و با استهلاک وفناء فی الله ازمنیت عبورنموده وبه بقاء بالله که انتهای رشد وکمال انسانی است خواهد رسید ان شاءَ الله.