مفهوم کبیر و کبریا چیست؟

العالم ـ زلال قرآن
کبیر= به معنی بزرگ حقیقی و عظیم القدر، کبیر از اسماء حسنی الهی و بیانگر این حقیقت است که خداوند یکتا که حق مطلق است با قدرت لایزالی خویش بر کل عالم هستی و مخلوقات پیدا و پنهان آن احاطه قیومی دارد و همه مخلوقات چه در خلقت و چه در بقا قائم به او هستند، چنانکه در آیه 62 سوره مبارکه حج آمده:
« ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّـهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِن دُونِهِ هُوَ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّـهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ»
ترجمه: (حقیقت این است که خدای یکتا حق مطلق است و هر چه جز او خوانند باطل صرف است، و علوّ مقام و بزرگی شأن مخصوص ذات پاک خداست).
کبریا = به معنی عظمت ملک و حکومت، سلطان قاهر، و به معنی ربوبیت عامه و حکومت و حاکمیت مطلقه خداوند است، چنانکه در آیه 37 سوره مبارکه جاثیه آمده:
«وَلَهُ الْكِبْرِيَاءُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ»
ترجمه: (و مقام جلال و کبریایی در آسمانها و زمین مخصوص اوست و او یکتا خدای مقتدر حکیم است).
و حقیقت مقام کبریائی خداوند تبارک و تعالی این است که او واجد اکمل کمالات بوده و بر تمام اجزاء عالم هستی احاطه قیومی دارد.