چرا صفت متکبر فقط شایسته ذات اقدس الهی است؟

العالم ـ زلال قرآن
برای اینکه «مُتکبّر» از اسماء حسنی الهی و به معنی صاحب کبریاء و عظمت وصف ناپذیر است و آن صفتی است که حقیقت بزرگی خداوند را مُتجلّی می سازد، این صفت فقط در خداوند علّی کبیر صادق است، چرا که مقام عظمت و کبریائی فقط شایسته اوست و بس، چنانکه در آیه 23 سوره مبارکه حشر آمده:
«هُوَاللَّـهُ الَّذِي لَاإِلَـٰهَ إِلَّاهُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُالْمُتَكَبِّرُسُبْحَانَ اللَّـهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ»
ترجمه: (اوست خدای یکتایی که غیر او خدایی نیست، سلطان مقتدر عالم، پاک از هرنقص و آلایش، منزّه از هر عیب و ناشایست، ایمنی بخش دل های هراسان، نگهبان جهان و جهانیان، غالب و قاهر بر همه خلقان، با جبروت و عظمت، بزرگوار و برتر (ازحدّ فکرت)، زهی منزّه و پاک خدای یکتا که از هر چه بر او شریک پندارند منزّه و (از آنچه در وهم و خیال و عقل اندیشند) مبرّا است).