پیروی از هواهای نفسانی آدمی را به چه سرنوشتی گرفتار می سازد؟

العالم ـ زلال قرآن

با تدبر و تعمق در آیات زیر:
1– آیات 43 و44 سوره مبارکه فرقان:
« أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَـٰهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا. أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا»
ترجمه: (آیا دیدی حال آن کس را که (از غرور) هوای نفسش را خدای خود ساخته؟ آیا تو حافظ و نگهبان او (از هلاکت) توانی شد؟. یا پنداری که اکثر این کافران حرفی می‌ شنوند یا فکر و تعقلی دارند؟ اینان (در بی‌عقلی) بس مانند چهار پایانند بلکه (نادان‌تر و) گمراه‌ ترند).
2– بخش دوم آیه 28 سوره مبارکه کهف:
«... وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا»
ترجمه: (... و هرگز از آن که ما دل او را از یاد خود غافل کرده‌ایم و تابع هوای نفس خود شده و به تبهکاری پرداخته متابعت مکن).
این حقیقت آشکار می شود که هواهای نفسانی به عنوان شیطان درون، عامل اصلی انحراف آدمی از صراط مستقیم الهی، انجام تبهکاری و اعمال ناشایست، غفلت از خدا و قیامت و سوق دادن او به درّه هلاک و گرفتارکردن او به جهنم سوزان و عذاب الیم الهی هستند.
پس هرکس هوای نفس را معبود خود قرار دهد، با گمراهی از صراط مستقیم الهی به پستی گرائیده و بدتر از حیوان خواهد شد.