چرا حُبّ ذات که فطری آدمی است مانع کمال او می شود؟

العالم _ زلال قرآن

به گواه آیه 14 سوره مبارکه آل عمران:

«زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاللَّـهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ»

ترجمه: (مردم را حبّ شهوات نفسانی، از میل به زن ها و فرزندان و همیان‌هایی از طلا و نقره و اسب های نشان دار نیکو و چهارپایان و مزارع در نظر زیبا و دلفریب است، (لیکن) این ها متاع زندگانی (فانی) دنیاست و نزد خداست منزل بازگشت نیکو).

هواهای نفسانی و امیال حیوانی منبعث از حُبّ ذات (بخصوص وقتی ازوسوسه های شیاطین متاثرگردند)، موجب می شوند تا مواهب و زخارف دنیای مادی در چشم آدمی زیبا و در ذائقه او لذت بخش جلوه کند و همه هوش و حواس وفکر و اندیشه او را به سوی آن ها جلب نماید و تدریجاً در اثر تعلق خاطر و دلبستگی و وابستگی به آنها، خدا و مرگ و قیامت مورد غفلت و فراموشی قرار گیرد.

دلیل روشن چنین کشش و گرایشی این است که شاکله وجودی آدمی بگونه ای است که هریک از قوای ذاتی آن می کوشند تا با همراه کردن سایرقوا با خود و با استفاده حداکثری از توانمندی ها و امکانات، به شایستگی هرچه بیشتر به وظائف ذاتی خویش عمل نماید، به همین سبب: از یک طرف قوای جنبه نفسانی روح دائماً در تلاشند تا با بهره گیری از منابع مادی دنیائی، به نیازهای سیری ناپذیر بُعد مادی (جسم) او به بهترین شکل ممکن پاسخ دهند، لذا با تاثیرپذیری از شیاطین وبا لذت بخش کردن مواهب مادی، تمام توجه انسان را بسوی آن مواهب جلب می کنند و فکر و ذهن و دل او را به آن ها مشغول می دارند که نتیجه آن غفلت از خدا است.