قصد قربت و رضای الهی را کردن چه میزان می تواند درامر استجابت دعا اثر داشته باشد؟

العالم - زلال قرآن

1– آیه 59 سوره مبارکه توبه:

« وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّـهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّـهُ سَيُؤْتِينَا اللَّـهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّـهِ رَاغِبُونَ»

ترجمه: (و چقدر بهتر بود اگرآنها به آنچه خدا و رسول به آنها عطا کردند راضی بودند ومی ‌گفتند که خدا ما را کفایت است، او و هم رسولش ازلطف عمیم به ما عطا خواهند کرد، ما تنها به خدا مشتاقیم).

2 – بخش آخرآیه 19 سوره مبارکه نمل:

«... وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ»

ترجمه: (...و کار شایسته ‌ای که آن را بپسندی انجام دهم، و مرا به رحمتت در زمرۀ بندگان درست‌ کارت وارد کن).

دعا کننده باید خداوند قادرمتعال را درحالی بخواند که به مشیت وتمام نچه که تکویناً ویا تشریعاً مقدر ومقرر فرموده راضی است، وبه یقین باوردارد که بنا به حکم بخش آخر آیه 8 سوره مبارکه بینه:

«...رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ »

ترجمه: (...خداوند از آنان خشنود است، آنان هم از خداوند خشنودند، این [پاداش] ویژۀ کسی است که از پروردگارشان هراسانند).