دورنگهداشتن روح از مجاورت با انوار الهی، چه عواقبی به دنبال خواهد داشت ؟

العالم - زلال قرآن

اگر روح آدمی درمجاورت انوارالهی قرارنگیرد، روز به روز بر سردی و ظلمت (جهل و بی خبری) او افزوده می شود و با اسیر شدن در چنگال اعتقادات باطل و خُرافه و شک و تردید و دودلی، از صراط مستقیم فطرت که همان صراط مستقیم الهی است خارج می شود و در اثر طغیان نفس امّاره وتحریک هوا و هوس به دل آدمی به چراگاه و جولانگاه شیطان تبدیل می گردد، و با پیروی از خطوات او به مصداق بخش دوم آیه 38 سوره مبارکه عنکبوت:
«... وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ وَكَانُوا مُسْتَبْصِرِينَ»
ترجمه: (... چون شیطان اعمال زشتشان را در نظرشان نیکو جلوه داد و از راه (حق) آنها را باز داشت همه را هلاک و نابود گردانیدیم). مبدل خواهد شد که نتیجه آن هلاکت و نابودی است.
پس بر هر فرد موءمن و سعادت خواهی فرض است که با مراقبه در جمیع احوال، از حالات روحی و طهارت قلب خویش پاسداری نماید، چرا که مراقبه حکم پرهیز از غذای نامناسب بمنظور حفظ سلامتی و پیشگیری از ابتلا به بیماری را دارد که تا رعایت نشود انسان نمی تواند خود را از خطر آسیب ها مصون بدارد.