العالم _ زلال قرآن
اعمال عبادی در دل شب وجود انسان را برای درک هر چه بهتر و بیشتر حقایق قرآنی آماده می کنند.
مومنین و متقین مشتاق قرب و لقاءالهی، خلوت شب بخصوص بین الطلوعین را برای عبادت و نوافل و تلاوت قرآن و ذکر و دعا و مناجات با پروردگار عالمیان و استغفار به درگاه با عظمت الهی انتخاب می نمایند.
آنها روز را در انتظار شب سپری می کنند و چون نیمه شب شد، با باور این حقیقت که مناجات خالصانه و پیوند عاشقانه با خالق هستی و کمال مطلق و جمیل علی الاطلاق موجب می شود تا نور معرفت از جانب حق تعالی به قلب انسان افاضه گردد، و به همین سبب است که می کوشند خود را در زمره مخاطبان آیه 16 سوره مبارکه سجده:
« تَتَجَافَىٰ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ»
ترجمه: ((شبها) پهلو از بستر خواب تهی کنند و با بیم و امید (و ناله اشتیاق در نماز شب) خدای خود را بخوانند و آنچه روزی آنها کرده‌ایم (به مسکینان) انفاق کنند)،
قرار دهند و به همین جهت پهلو از بستر برمی دارند و به نماز و عبادت و ذکر و مناجات با معبود محبوب خویش می پردازند.
خلاصه اینکه: حسب آیات قرآن کریم، قیام اللیل و شب زنده داری (کم خوابی) وانجام اعمال عبادی بخصوص اقامه نوافل (نمازشب)، تلاوت قرآن و تفکر وتدبر در آیات الهی، و راز و نیاز با خداوند تبارک و تعالی و...، با حالت مراقبه شدیدی که بر نفس آدمی ایجاد می کند، بهترین شرایط را برای عبادت و عبودیت خالصانه بوجود می آورد که خیرات و برکات حاصل از آن می تواند ذخیره ارزشمندی برای دنیا و آخرت او باشد، چرا که خلوص قلبی حاصل از اینگونه عبادات بخصوص تعمق در آیات قرآن کریم به انسان این توفیق را می دهد تا حقایق قرآنی را هر چه بیشتر و بهتر درک کند و زمینه های پیاده شدن و اجرا کردن دستورات آن را که اصلی ترین تکلیف و مسئولیت هر فرد مسلمانی است را در وجود او فراهم سازد.