چرا توجه به خداوند، انسان را درمسیر قرب به خداوند قرار می دهد؟

العالم ـ زلال قرآن
قرآن کریم درآیه 22 سوره مبارکه لقمان با بیان:
« وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّـهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ وَإِلَى اللَّـهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ»
ترجمه: (و هرکس روی تسلیم و رضا به سوی خدا آرد و نکوکار باشد چنین کس به محکم‌ ترین رشته الهی چنگ زده است، و (بدانید که) پایان کارها به سوی خداست).
تصریح فرموده که هرکس به خدا توجه کرده و خالصانه و از روی تسلیم و در پی جلب رضا و رضوان الهی، به انجام اعمال صالحه مبادرت نماید، به «عروة الوثقی» و رشته محکم الهی چنگ زده وان شاءَالله به بهشت رضوان الهی توفیق می یابد و از رحمت بی انتهای او برخوردار خواهد شد.
خلاصه اینکه: «وجه الله» محل توجه خداوند رحمان به بندگان و توجه بندگان به خداست و اگر انسان با تلاوت آیات نورانی قرآن کریم و ذکر و دعا و مناجات و توکل و توسل خالصانه و با عبادت و عبودیت صادقانه و با نیت پاک و تسلیم گونه و با توجه دقیق و حضور قلب کامل رو به سوی حضرت حق سبحانه و تعالی آورد، خداوند رحمان هم به فضل و کرم خویش او را بسوی مقام اعلی قرب خویش رهنمون شده و از رحمت واسعه خود برخوردار می فرماید و در بهشت رضوان خویش جای می دهد ان شاءَالله.