چرا تلاوت قرآن ( قبل ازنماز) نمازگزار را به درجه توکل و اعتماد به خداوند می رساند؟

العالم ـ زلال قرآن

از دقت در آیه 2 سوره مبارکه انفال:
« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَاللَّـهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ»
ترجمه: (مؤمنان حقیقی آنانند که چون ذکری از خدا شود دلهاشان ترسان و لرزان شود و چون آیات خدا را برآنها تلاوت کنند بر مقام ایمانشان بیفزاید و به خدای خود در هرکار توکل می‌ کنند).
انسان به این باور قلبی می رسد که، مومنین موظفند قرآن را آنگونه که شایسته است تلاوت کنند، چراکه تلاوت شایسته قرآن موجب خوف و خشیت و خضوع جوارح و خشوع قلبی و اطاعت تلاوت کننده در مقابل ذات اقدس الهی می شود، استمرار این امر تدریجاً دل تلاوت کننده قرآن را از وابستگی به تعلقات دنیائی منقطع، و او را به درجه اعلای توکل، تفویض، تسلیم و رضا می رساند.