چرا خداوند دسترسی به حقیقت نماز را موکول به طهارت ظاهر و باطن کرده است؟

العالم - زلال قرآن

در بخش آخر آیه 6 سوره مبارکه مائده با بیان:
«... مَا يُرِيداللَّـهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ حَرَجٍ وَلَـٰكِنْ يُرِيدُلِيُطَهِّرَكُمْ وَلِيُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ»
ترجمه: (... و لیکن می ‌خواهد تا شما را پاکیزه گرداند و نعمت خود را بر شما تمام کند، باشد که شکر او به جای آرید).
پاکی ظاهر و طهارت باطن را شرط برخورداری از نعمت های بیکران خود اعلام فرموده است.، و در آیه 79 سوره مبارکه واقعه بابیان:
« لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ»
ترجمه: (که جز دست پاکان (و فهم خاصّان) بدان نرسد).
تصریح فرموده، که انسان فقط با پاکی (پاک بودن ظاهر و باطن) امکان دستیابی به حقایق قرآن و حقیقت عبادات (نماز و...) را پیدا می کند.