چرا بدون طهارت ظاهر و باطن انسان به مقام قرب الهی نمی رسد؟

العالم - زلال قرآن

برای اینکه وقتی ظاهر و باطن آدمی به پلیدی ها آلوده شود، در حقیقت وجود او برای آلوده شدن به عالم طبیعت (هواهای نفسانی و امیال حیوانی و تعلقات دنیائی و...)،آماده شده و از عالم معنویت فاصله گرفته و کم‌کم از خداوند سبحان (که پاکی مطلق است) منصرف می شود، و با غفلت از خدا و قیامت، از عبودیت الهی خارج می گردد.

و اعمالی مانند تجدید طهارت بدن، غسل، وضو و تیمم، که زائل کننده پلیدی های ظاهری هستند، و همچنین توبه و انابه و استغفار، که زائل کننده پلیدی های باطنی می باشند، وجود ظاهر و باطن انسان را از آثار پلیدی‌ها پاک و مطهر کرده و دوباره آن را برای عبودیت و بندگی خالصانه خداوند سبحان و فرمانبرداری از او باز می گردانند.

در یک کلام، اعمالی مثل غسل و وضو و تیمم، فقط حرکات ظاهری مطابق آداب خاص نیستند، بلکه هر کدام از آنها پُر از آموزه های معرفتی منجر به پاکی روح و جان انسان هستند که نتیجه نهائی آنها پیدایش خضوع و خشوع قلبی او در پیشگاه با عظمت الهی خواهد بود ان شاءَالله.