حقیقت استعاذه چیست؟

العالم ـ زلال قرآن
«اعوذبالله» در حقیقت پناه بردن به طاعت الله (اطاعت مخلصانه ازخداوند سبحان) است، تا درپرتواخلاص حاصل ازآن، دیگر جا وفرصتی برای وسوسه های شیطانی باقی نماند، چرا که به شهادت آیات 82 و83 سوره مبارکه ص:
« قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ . إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ»
ترجمه: (شیطان گفت: به عزّت و جلال تو قسم که خلق را تمام گمراه خواهم کرد. مگر خاصان از بندگانت را که دل از غیر بریدند و برای تو خالص شدند).
فقط مخلصین ازشرّفتنه ها واغواهای شیطان درامان خواهند بود، و بهمین سبب است که خداوند رحمان درآیات 97 و98 سوره مبارکه موءمنون با بیان:
« وَقُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ . وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُونِ»
ترجمه: (و بگو: بارالها، من از وسوسه و فریب شیاطین (انس و جن) به تو پناه می‌آورم. و هم به تو پناه می‌برم بار خدایا از آنکه شیاطین به مجلسم حضور به هم رسانند (و مرا از یاد تو غافل سازند)).
به همگان فرمان داده که ازشرّ وسوسه ها و اغواهای شیاطین به خدا پناه ببرند، چراکه وسوسه های شیاطین از چنان ظرافت خناسانه ای برخوردارند که جز«مخلصین» کسی نمی تواند ازشرّ آن ها درامان باشد مگر با استعاذه واقعی.