پرهیز انسان موحد از غفلت یاد خدا

العالم - زلال قرآن

با برداشت ازآیه 28 سوره مبارکه کهف:

« وَاصْبِرْنَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا»

ترجمه: (وهمیشه خویش را با کمال شکیبایی به محبت آنان که صبح و شام خدای خود را می‌ خوانند و رضای او را می ‌طلبند وادارکن، و مبادا دیدگانت ازآنان بگردد ازآن رو که به زینتهای دنیا مایل باشی، وهرگزازآن که ما دل او را از یاد خود غافل کرده‌ایم و تابع هوای نفس خود شده و به تبهکاری پرداخته متابعت مکن).

می توان گفت: تعدیل هواهای نفسانی و امیال وشهوات حیوانی وخود داری ازتمایل مفرط به زخارف مادی دنیائی و کنترل حُب ذات وقوای منبعث ازآن بوسیله عقل ازیک طرف، و حرکت دائمی درجهت رضا و رضوان الهی (با اطاعت محض ازخداوند سبحان عبادت خالصانه وعبودیت خاشعانه او) از طرف دیگر، تکلیفی است که خداوند سبحان برهمگان مقرر فرموده است تا با انجام آن انسان راه فلاح و رستگاری پیموده و به سعادت حقیقی برسد.