العالم – سوریه
این جنایات شامل اعدام های صحرایی، سر بریدن، بیرون آوردن قلب، شکنجه، تحقیر ادیان، توهین به افراد و مثله کردن، دستگیری با شلیک گلوله، ارعاب، پوسیده شدن اجساد مردگان، آتش زدن عبادتگاه ها و خانه های مردم، بمب گذاری و تعدی به زیارتگاه های مذهبی است.
اما کشورهای منطقه و جهان در برابر این جنایات ساکت هستند و حتی مدافعان حقوق بشر چشمان خود را در برابر آن بسته اند و رسانه های گروهی هیچ گزارشی درباره آن مخابره نمی کنند گویی دمکراسی، آزادی و مساوات در سوریه برقرار است.
به رغم این جنایتگری، مقام های کشورهای جهان راهی دمشق شدند تا با سران دولت جدید دیدار کنند اما نه برای دفاع از حقوق بشر و دمکراسی بلکه برای زمینه سازی به منظور بازگرداندن آوارگان سوری از غرب به کشورشان که بار مالی زیادی به این کشورها تحمیل کرده اند و باعث بروز بحران های سیاسی و اقتصادی زیادی در غرب شده اند از سوی دیگر این دیدارها به این دلیل انجام می شود تا اطمینان حاصل کنند که خشونت موجود در سوریه به غرب سرایت نمی کند.
این بدان معناست که آنها در اصل آمده اند تا با کسانی معامله کنند که خودشان مدتها قبل نام آنها را (مقام های دولت جدید سوریه) در فهرست های تروریستی قرار داده و حتی مبالغ هنگفتی برای ارائه اطلاعات درباره آنها اختصاص داده بودند و در قطعنامه بین المللی 2254 درباره سوریه آنها را به عنوان تروریست توصیف کرده و از کشورها خواسته بودند با آنان مبارزه کنند.
لذا اتکا به چنین جامعه بین المللی برای نجات اقلیت ها در سوریه یک توهم مرگبار است به این دلیل که چگونه می توان به دنیایی تکیه کرد که مانع نسل کشی در غزه و جنایات جنگی اسراییلی و پاکسازی نژادی در آن نشد.
به ویژه این که بدانیم برای سیاستمداران غربی نقض حقوق بشر و لرزیدن یک کودک از ترس و جنایت علیه خانواده اش در برابر تامین منافع غرب پشیزی ارزش ندارد.
در چنین شرایطی مدافعان حقوق بشر در جهان می بایست با برپایی تظاهرات، اقدام بین المللی برای تشکیل کمیته حقیقت یاب درباره جنایات در غزه و محاکمه عاملان آن در دادگاههای ویژه از یک سو و برگزاری جلسه شورای امنیت برای بررسی جنایت علیه اقلیت ها در سوریه و اجرای قطعنامه ۲۲۵۴ این شورا را خواستار شوند.