العالم - ایران
«سیدعباس عراقچی» وزیر امور خارجه در یادداشتی در روزنامه آساهی شیمبون ژاپن در آستانه هشتادمین سالگرد بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی خواستار پیوستن ژاپن و تهران برای رهبری یک جنبش جهانی با هدف نابودی کامل سلاح‌های کشتار جمعی شد.
عراقچی در این یادداشت ضمن تأکید بر اینکه ایران و ژاپن باید رهبری یک جنبش جهانی برای نابودی کامل تمام سلاح‌های کشتار جمعی — اتمی، شیمیایی و بیولوژیکی — را بر عهده بگیرند، خاطرنشان کرد: ایران نیز همچون ژاپن، رنج و درد ناشی از سلاح‌های کشتار جمعی را تجربه کرده است؛ چرا که در جریان جنگ با عراق در دهه ۱۹۸۰ هدف حملات شیمیایی قرار گرفت.
او بمباران اتمی شهرهای ژاپن در ۶ و ۹ اوت ۱۹۴۵ را «گواهی بر قدرت ویرانگر سلاح‌های هسته‌ای» خواند و تصریح کرد: «بسیاری از بازماندگان هنوز با زخم‌های جسمی و روانی زندگی می‌کنند که گذر زمان نتوانسته آن‌ها را درمان کند. آنان زندگی خود را در سایه آن انفجارهای هسته‌ای گذرانده‌اند و رنج خود را به تلاش خستگی‌ناپذیر برای صلح و خلع سلاح تبدیل کرده‌اند.»
در ادامه این گزارش، روزنامه ژاپنی با اشاره به مقایسه حمله آمریکا به سایت‌های هسته‌ای ایران با بمباران اتمی هیروشیما؛ نوشت: در ماه ژوئن، در جریان نشست سران ناتو، دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا حمله این کشور به سه سایت هسته‌ای ایران را با بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی مقایسه کرد. او به خبرنگاران گفت: «آن حمله جنگ را پایان داد. نمی‌خواهم از هیروشیما و ناگازاکی مثال بزنم، اما اساساً همان اتفاق بود. آن جنگ هم با همان حمله پایان یافت.»
این روزنامه در ادامه واکنش عراقچی به این سخنان را یادآور شد و نوشت: وزیر امور خارجه در واکنش به این سخنان تصریح کرد که این اظهارات تنها یک اشتباه تاریخی نبود، بلکه توهینی عمیق به یاد و خاطره کشته‌شدگان و کرامت بازماندگانی بود که هنوز با پیامدهای آن بمباران‌ها زندگی می‌کنند. او افزود که در ایران، این مقایسه با درد و خشم عمیقی مورد توجه واقع شد.
عراقچی یادآور شد که در سال ۱۹۸۷، در جریان جنگ ایران و عراق، شهر سردشت در شمال‌غرب ایران هدف حمله شیمیایی با گاز خردل قرار گرفت؛ حمله‌ای که به کشته شدن ۱۳۰ نفر و مجروحیت و معلولیت دائمی هزاران نفر انجامید. او نوشت که ایران در تاریخ معاصر خود از آثار سلاح‌های کشتار جمعی رنج برده است.
به نوشته این روزنامه عراقچی خاطرنشان کرده است که ملت‌های کمی هستند که مانند ما، عمق تأثیرات غیرقابل بازگشت سلاح‌های کشتار جمعی را درک کرده باشند. ما باید صدای جمعی خود را بلند کنیم و بگوییم: هرگز دوباره چنین چیزی نباید تکرار شود.