العالم - ایران
در مذاکرات سوئیس، تهران طرف مورد نظر برای برای دیکته کردن خواسته‌های حداکثری و زیاده‌خواهانه طرف مقابل نبود، بلکه طرف مذاکره‌کننده از موضع قدرت بود؛ قدرتی که توسط قابلیت‌های نظامی‌اش، حضور سیاسی‌اش و سال‌ها رویارویی، اراده و انعطاف‌پذیری تقویت شده است.
ایالات متحده که زمانی شعار «تسلیم یا مجازات» را سر می‌داد، حال در شهر کوچک بورگن‌اشتوک سوئیس خود را در مقابل واقعیتی کاملاً متفاوت یافت: ترامپ در هیچ جنگی پیروز نشده بود، هیچ فشاری بر ایران مؤثر نبود و واشنگتن چاره‌ای جز گفتگو با ایران قدرتمند وجود نداشت. آیا این مذاکرات به منزله اذعان صریح آمریکا به واقعیت جدیدی بود که توسط جمهوری اسلامی ایران تحمیل شده بود؟
«ابراهیم عزیزی» رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، در توئیتی در پلتفرم X نوشت: « تنگه هرمز نه قمارخانه شخصی شماست، نه حیاط خلوت دزدان دریایی مدرن؛ اینجا آب‌های ملی ایران است و تصمیم‌گیرنده نهایی، مردم رشید ایران و نیرو های مسلح شجاع آن هستند.»
کنت راث مدیر اجرایی سابق دیده‌بان حقوق بشر در یادداشتی نوشت: «جنگ ترامپ علیه ایران نه‌تنها به اهداف اعلام‌شده خود دست نیافت، بلکه نشان داد که دیپلماسی می‌توانست همان نتایج را بدون هزینه‌های سنگین جنگ به همراه داشته باشد.»
در همین راستا، «علیاء ابو تاییه الحویطی» فعال در فضای مجازی نوشت: «تمام جهان عرب و اسلام به رویکرد غرورآفرین ایران افتخار می‌کنند. مردم ما از دیدن مقامی که به آمریکا پشت می‌کند، محروم هستند. تمام حاکمان ما در طول زندگی خود مرکب افسارزده و رام آمریکایی‌ها بوده‌اند. آیا فکر می‌کنید حاکمان شما وقتی این قضیه را ببینند، خوشحال خواهند شد؟ البته که نه! آنها فقط کینه‌توزی می‌کنند، زیرا هر گام مستقلی که ایران برمی‌دارد، مشروعیت حاکمان شما را تضعیف و حاکمیت ادعایی آنها را افشا می‌کند.