العالم - فلسطین اشغالی
وقتی یاد قربانیان ۷ اکتبر ۲۰۲۳ زنده می‌شود، مردم جهان نیز حق دارند به یاد آورند که فلسطینی‌ها نیز خاطراتی دارند؛ خاطراتی که در آن روز آغاز نشد و پس از آن نیز پایان نیافت.
از دیر یاسین تا طنطوره، از ابو شوشه وایلابون تا الدوایمه و القبیه، نام‌های کشتارها و قتل عام‌ها، و آوارگی‌هایی که بر نسل‌های متوالی تأثیر گذاشته‌اند، در یاد فلسطینی هاست . و امروز، فصل‌های جدید درد در نوار غزه به این خاطره افزوده می‌شود.
غزه یک عدد نیست.
پشت هر عدد، یک انسان و پشت هر کودک شهید، یک خانواده؛ پشت هر خانه ویران‌شده، یک داستان، یک زندگی و خاطراتی نهفته است. وقتی تراژدی به آمار تقلیل می‌یابد، مردم جهان به درد عادت می کنند و رنج انسانی در گزارش‌های خبری به اعداد صرف تقلیل می‌یابد. اما غزه هرگز به یک عدد تبدیل نمی شود.
سخن گفتن درباره قربانیان نباید گزینشی باشد. زیرا نمی شود برای برخی قربانیان سوگواری و برای برخی دیگران سکوت کرد . حافظه واقعی انسان ها، قربانیان خود را بر اساس هویت، ملیت یا وابستگی سیاسی آنها انتخاب نمی‌کند.
بنابراین، این حرکت در مسابقه اسرائیل و ایرلند ، برای بسیاری، معنایی فراتر از فوتبال داشت. پوشیدن بازوبندهای سیاه توسط بازیکنان ایرلندی و سرخم کردن هنگام سرود ملی اسرائیل، فضایی برای اندیشیدن به معنای همبستگی انسانی و کارکرد ورزش، گاهی اوقات، برای تبدیل شدن به آینه‌ای برای آنچه در خارج از ورزشگاه اتفاق می‌افتد، باز کرد.
مسئله فقط بازوبندها نبود، بلکه سوالی بود که مطرح شد: آیا می‌توان برخی از قربانیان را به یاد داشت و برخی دیگر را فراموش کرد؟
پاسخ غزه منفی است . زیرا کودک فلسطینی که جان خود را در زیر آوار خانه‌اش از دست داد، به هیچ وجه از هیچ کودک دیگری کمتر نیست. درد مادری که در میان آوار به دنبال فرزندش می‌گردد، به هیچ وجه کمتر از هیچ مادری در جهان نیست. خانواده‌ای که خانه، اعضا و امنیت خود را از دست داده ، نیازی به توجیه انسانیت برای جلب دلسوزی ندارد.
همبستگی با غزه، موضع گیری علیه یک ملت، یک مذهب یا یک ملیت نیست؛ بلکه موضعگیری برای بشریت ، حق زندگی، امنیت و کرامت غیرنظامیان است. مخالفت با تبدیل شدن جنگ به فضایی است که در آن مرگ غیرنظامیان به امری عادی تبدیل می‌شود، یا سکوت در برابر رنج آنها قابل قبول می‌شود.
مهم ترین سوال پس از سال‌ها درگیری، همچنان این است: چه زمانی فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها از نظر وجدان انسانی برابرتلقی خواهند شد؟
چه زمانی کشتارغیرنظامیان، صرف نظرازهویت قربانی، به یک فاجعه تبدیل می‌شود؟
و چه زمانی متوجه خواهیم شد که عدالت نمی‌تواند با یک خاطره شروع شود و با خاطره‌ای دیگر پایان یابد؟
غزه از مردم جهان نمی‌خواهد که قربانیان هیچ یک از طرفین را فراموش کنند؛ بلکه چیزی ساده‌تر و عمیق‌تر می‌خواهد: اینکه قربانیانش فراموش نشوند. نام‌هایشان باید به یاد آورده شود، داستان‌هایشان شنیده شود و فرزندانشان پیش از آنکه صرفاً آماری در جنگ باشند، به عنوان کودک دیده شوند. خاطره فلسطینیان باید زنده بماند، نه برای تداوم نفرت، بلکه برای اینکه فراموشی به پوشش جدیدی برای خشونت تبدیل نشود.
شاید مسابقات پس از نود دقیقه تمام شود، جمعیت ،ورزشگاه‌ها را ترک کنند. اما مادرانی درغزه هستند ، که مبارزه‌شان با غم و اندوه هرگز پایان نمی‌یابد. پدرانی هستند که به دنبال پسرانشان می‌گردند و کودکانی هستند که دیگر نمی‌دانند زندگی قبل از جنگ چگونه بوده است.
مهمترین پیام آنها، این است: ما به حافظه‌ای که انتخاب می‌کند چه کسی شایسته سوگواری است، نیاز نداریم؛ ما به حافظه‌ای انسانی نیاز داریم که همه برایش مهم باشند. غزه شایسته شنیده شدن، دیده شدن و به یاد ماندن است.
غزه یک عدد نیست... غزه انسان است
نوشته حیدر زیبرم