به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه العالم، مسابقه فینال جام کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در حالی در پایتخت بحرین برگزار شد که اقدامات جانبدارانۀ مسئولان برگزاری رقابت ها و داور مسابقه به نفع یک تیم، فضایی کاملا سیاسی بر این رقابت ورزشی حاکم کرده بود.
- از جمله حواشی قابل توجه این مسابقه، اختصاص تنها 500 ویزای ورود به بحرین برای تماشاگران عراقی بود، درحالی که برای هواداران امارات دست کم 23000 بلیط در نظر گرفته شده بود.
- جانبداری آشکار داور عربستانی مسابقه از تیم امارات، بارها مورد اعتراض بازیکنان و تماشاگران عراقی قرار گرفت.
- هنگام پخش سرود ملی عراق، تماشاگران طرفدار تیم رقیب که تعدادشان با عراقی ها قابل مقایسه نبود، با ایجاد سر و صدا و سوت ممتد، از ادای احترام به سرود ملی این کشور – که در همه مسابقات و رقابت های ورزشی به عنوان یک اصل مهم پذیرفته شده است- خودداری کردند.
از سوی دیگر، رسانه های عراقی روز جمعه گزارش دادند: در حالی که پیش از این دولت بحرین اجازه داده بود تا یک هزار تماشاگرعراقی برای حمایت این تیم در مسابقات فوتبال کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس وارد بحرین شود ، دیروز (جمعه) بصورت ناگهانی از ورود این تماشاگران به منامه جلوگیری کرد.
خبرگزاری فرات نیوز از منامه گزارش داد: همه عراقی ها که روز جمعه با روادیدهای انگلیسی، سوئدی و کانادایی برای تشویق تیم کشورشان وارد فرودگاه منامه شده بودند، با ممانعت ماموران امنیتی حکومت بحرین روبرو شدند.
فرات نیوز اضافه کرد: حکومت بحرین از ورود تماشاگران عراقی به این کشور به دلیل مسائل امنیتی جلوگیری کرد، اما بر اساس اعلام برخی از منابع بحرینی، دولت این کشور اجازه داده تا 50 هزار اماراتی برای تشویق تیم فوتبال امارات عربی متحده به منامه وارد شوند.
خبرگزاری فرات نیوز بااشاره به این که بسیاری از تماشاگران عراقی که از پنجشنبه در فرودگاه بغداد منتظر پرواز به بحرین بودند، دیروز پس از ساعت ها سرگردانی با دریافت این خبر به خانه های خود بازگشتند.
فرات نیوز افزود: این در حالی ست که تاکنون 42 هواپیمای اماراتی حامل تماشاگران تیم فوتبال این کشور وارد منامه شدند.
این اقدامات در یک رقابت ورزشی و در یک کشور کوچک حاشیه خلیج فارس، در حالی صورت می گیرد که همسایۀ بزرگتر آن (قطر) با حواشی و تردیدهای بسیار، از سوی فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) به عنوان میزبان رقابت های جام جهانی 2022 انتخاب شده است و چنین رفتارهایی، صلاحیت میزبانی رقابت های مهم از سوی کشورهایی که درک صحیحی از فضای رقابت های ورزشی ندارند را بیش از پیش با تردید مواجه می کند.