چگونه نیروهای فاتح رقه آیندۀ سوریه را رقم خواهند زد؟

به گزارش پایگاه خبری شبکۀ العالم، شهر رقه، پایتخت داعش، از چند سو، توسط ارتش سوریه با حمایت نیروی هوایی روسیه، و گروه های مبارز کرد و عرب سوری مورد حمایت آمریکا در معرض حمله است. نیروهای دولتی سوریه، در راه رسیدن به رقه، به سوی شهر استراتژیک "الطبقه" پیشروی می کنند. این شهر یک فرودگاه نظامی را در خود جای داده که در سال 2014 به دست تروریست های افراط گرا اشغال شده است. همزمان، ائتلاف نیروهای کرد و عرب شهر "منبج" در 100 کیلومتری رقه را مورد هجوم قرار داده است.
از منظر نظامی، هر کس که زودتر وارد رقه شود، حرف اول و آخر را در سوریه خواهد زد. البته رقابت بر سر رقه میان نیروهای داخلی سوریه نیست بلکه میان روسیه و آمریکاست که دو بازیگر اصلی عرصۀ سوریه و، به شکل کلی، خاورمیانه اند.
وضع کنونی سوریه تا حد زیادی شبیه وضع آلمان نازی در بهار 1945 است. در آن تاریخ، سرنوشت اروپا در دست کسی بود که زودتر وارد برلین می شد؛ ارتش اتحاد شوروی یا نیروهای آمریکایی.
در آن نبرد، سرلشکر ژوکوف توانست پیش از ژنرال آیزنهاور وارد برلین شود و پرچم سرخ شوروی را بر روی "رایشس تاگ"، ساختمان پارلمان آلمان، برافرازد.
هر چند چگونگی تقسیم اروپا در کنفرانس "یالتا" مقرر و نتایج آن در نشست "پوتسدام" نهایی شد اما موفقیت روس ها که توانسته بودند پیش از آمریکایی ها به برلین وارد شوند، به اتحاد شوروی اجازه داد تا شروط مورد نظر خود را بر تعیین سرنوشت اروپای پس از جنگ تحمیل کند.
دقیقا همین مسأله در رقه نیز تکرار می شود. سقوط رقه به فاتحان آن اجازه می دهد تا شروط و خواسته های خود را بر آیندۀ سوریه تحمیل کنند.
سرهنگ آناتولی ماتفیچوک، مشاور پیشین دانشکدۀ ستاد کل ارتش سوریه، دربارۀ این موضوع می گوید: «ما، پیش از هر چیز، رقه را به عنوان یک پیروز سیاسی نیاز داریم. همین مسأله دربارۀ تدمر یا پاکسازی احتمالی حلب به دست ارتش سوریه، با حمایت نیروی هوایی روسیه، صادق است. اکنون مسألۀ اصلی در سوریه آیندۀ سیاسی اسد نیست، بلکه وارد آوردن یک ضربۀ کشنده به داعش است. اگر ارتش سوریه بتواند رقه را آزاد کند، تروریست های افراط گرا به گوشۀ رینگ می روند و می توان آن ها را به تسلیم شدن واداشت.
اگر چنین شود، فعالیت داعش، دست کم در سوریه، به کم ترین حد خود خواهد رسید و این گروه هر گونه حمایت افراد محلی را از دست خواهد داد. این پیروزی بشار اسد را قادر می کند که از موضع برتر با مخالفان و کردها وارد گفتگو شود».
220-9