علی حیدر، وزیر آشتی ملی سوریه، در مصاحبه با حسین مرتضی خبرنگار شبکه العالم گفت: «آنچه در استان حسکه اتفاق افتاد، نادیده گرفتن تمامیت ارضی سوریه محسوب می شود. ما به گروه مسلحی که در این استان تشکیل شده است، به عنوان یکی از گروه های مسلحی که تفنگ خود را به سوی داعش و دیگر گروه های تروریستی نشانه گرفته اند، نگاه می کردیم؛ هر چند چنین گروه های مسلحی با ارتش سوریه همکاری تنگاتنگ و نزدیک ندارند».
حیدر افزود: «ما همیشه از خود می پرسیدیم که این تشکیلات (مسلحی) که در شمال (سوریه) تشکیل شده است، برای چیست؟ و می گفتیم که اگر چنین تشکیلاتی در راستای اصول و آرمان های ملی حرکت کند، مشکلی پیش نمی آید ولی برادران ( مسئولان گروه مسلح جدید ) به ناگاه همچون دیگر گروه های مسلح به بیراهه رفتند و تصور کردند که می توانند از اختلافات موجود برای دست یابی به منافعی سوء استفاده کنند. آنان به جای اینکه خودشان مستقل عمل کنند، به ابزاری در دست دیگران تبدیل شدند».
وزیر آشتی ملی سوریه با اشاره به اینکه گروه های کُرد در گذشته با طرف های آمریکایی و روسی رابطه داشتند؛ گفت: «طرف آمریکایی به کُردها هر کمکی می کرد. کُردها نیز در راستای طرح های خارجی حرکت کردند. البته آنان ابتدا شعار مبارزه با داعش را سر می دادند. طرف روسی هم باب هر گونه رابطه با کُردها را باز کرده بود. من درباره همه کُردها صحبت نمی کنم بلکه منظورم مشخصاً تشکیلات "آسایش" ( نیروهای امنیتی کرد) است. مشکل ما با تشکیلات آسایش است تشکیلاتی که تصور غلطی از اوضاع و شرایط حاکم دارد».
حیدر درباره راه حل بحران سوریه نیز گفت: «آمریکا و روسیه با سرعت تلاش می کنند که بحران سوریه را به نحوی حل کنند. آمریکا باور کرده که در سوریه شکست خورده است و برای حفظ آبروی خود درپی یافتن راه حلی است. ترکیه نیز شروع به بازنگری در دیدگاه خود در قبال بحران سوریه کرده است ولی تغییر دیدگاه تُرک ها مستلزم گذشت زمان و بروز تغییر و تحولاتی در سیاست های داخلی و منطقه ای ترکیه است؛ زیرا آنکارا هرگز دست خالی از میدان بیرون نخواهد رفت. من روسیه را دوست، پشتیبان و دارای نقشی مؤثر می دانم ولی طرف روس منافع و نظراتی دارد که شاید نظرات من با آن ها تفاوت داشته باشد، ولی به هر حال اتفاق اخیر به ما ارتباط دارد و ترکیه هم همچون طرف های اروپایی و آمریکا نیاز به همکاری و هماهنگی با سوریه در بخش های امنیتی و اطلاعاتی دارد».
حیدر درباره روند آشتی ملی در سوریه نیز گفت: «فراخوان عفو عمومی ریاست جمهوری اولین مورد در نوع خود نبود و درپی دستاوردهای بزرگ ارتش در حلب، داریا و غوطه شرقی صادر شد. اما حدود 23 گروه (تروریستی) در حلب نشستی را برگزار کردند و در این نشست درباره ادامه دادن به جنگ و تن ندادن به آشتی ملی توافق کردند. حصول چنین توافقی بیانگر وجود مداخلات خارجی است. پس از این نشست، افرادی در گذرگاه هایی که تحت کنترل جبهه النصره است، کشته شدند. اوضاع جنوب سوریه با اوضاع شمال این کشور تفاوت دارد؛ زیرا جنگ واقعی در شمال جریان دارد و به دلیل کمرنگ بودن مداخلات خارجی در بخش جنوبی سوریه روند آشتی ملی در این بخش بهتر است».
حیدر درباره افرادی که به ز سوی تروریست ها گروگان گرفته شده اند، گفت: «من با خانواده های برخی از گروگان ها در لاذقیه دیدار کردم. آنها مطمئن یافتند که دولت سوریه هرگز گروگان ها را فراموش نخواهد کرد. من اطلاعاتی در اختیار خانواده ها گذاشتم و گفتم که دولت از هیچ تلاشی برای آزادی گروگان ها دریغ نمی کند ولی ربایندگان به هیچ یک از ارزش های انسانی و دینی پایبند نیستند. من آلام همه خانواده های گروگان ها را درک می کنم».
حیدر با اشاره به نقش عربستان در حمایت از تروریست های آدم ربا گفت: «کمتر کسی می داند که جیش الاسلام و ربایندگان اموالی را از عربستان سعودی دریافت می کنند و این اموال را به افرادی می دهند تا این افراد برای آزاد کردن گروگان ها به ربایندگان باج بدهند تا چنین وانمود شود که دولت سوریه از آزادکردن گروگان ها عاجز است. هم اکنون یک گروه خبری در کنار ربایندگان است که به جنگ روانی می پردازد و با خانواده های گروگان ها تماس می گیرد تا آنها را علیه دولت دمشق تحریک کند».
او افزود: «دولت سوریه لیستی درباره تعداد گروگان ها و اماکن نگهداری آنها در دست دارد. برخی از گروه های رباینده از مذاکره با دولت امتناع می کنند و برخی هم شرط های غیرممکنی را مطرح می کنند. برخی نیز شاید با دولت مذاکره کنند . خانواده های گروگان ها تصورمی کنند که دولت سوریه بین گروگان ها فرق قائل می شود ولی این تصور درست نیست بلکه رئیس جمهوری همچنان پیگیر مساله گروگان ها است و رهنمودهایی بیان می کند و از مانع تراشی ها و کارشکنی های ربایندگان اطلاع دارد».
214-220-9