یشتر ما تجربه "تعجب" از شنیدن تعداد فرزندان خانوادههای پر جمعیت را داشتهایم که غالب آنها تک رقمی بودهاند. برای مثال وقتی میشنویم خانواده ای 8 فرزند دارد بطور قطع تعداد آنها باعث تعجب خواهد شد.
در اینکه روزی فرزند با خداست شکی نیست و مصرع زیبای شعر سعدی که « هر آنکس که دندان دهد، نان دهد» عین واقعیت را تداعی میکند ولی حقیقت این است که تربیت فرزندان علاوه بر سیر نگه داشتن شکم آنها نیاز به گذاشتن وقت کافی از سوی والدین برای برآورده کردن نیازهای عاطفی و پرورشی آنها نیز دارد.
پر واضح است برای خانوادههایی که حتی تعداد فرزندانشان به مرز دو رقمی شدن رسیده است با از خودگذشتگی والدین تربیت صحیح و اصولی انجام شدنی است.
ولی سوال اینجاست که اگر تعداد جمعیت خانواده بسیار بیشتر از این باشد، چه چالشهایی پیش روی ما خواهد بود.
نتایج 25 درصد نخست سرشماری در پاکستان آمارهایی بسیار عجیب را نشان داد. درحالی که هنوز 75 درصد از سرشماری این کشور باقی مانده است، رسانههای پاکستانی خانوادهای را معرفی کردند که اعضای آن 68 نفر میباشند.
یک مرد، سه زن به همراه 64 فرزند و نکته جالبتر اینکه تمام این افراد زیر یک سقف زندگی میکنند. در شهر کویته که مرکز ایالت بیابانی بلوچستان است. بزرگترین ایالت پاکستان که بواسطه عدم وجود شرایط مناسب کمترین تراکم جمعیت را دارد.
اگر این اتفاق در کشوری غیر از پاکستان رخ میداد که فقط سرشماری توانسته است مشخص کند که چنین خانوادهای وجود دارد، قطعا روزانه تعدادی دوربین و خبرنگار به محل زندگی آنان اعزام شده و شهرت جهانی برای آنان رقم میزدند.
ولی این خانواده در پاکستان زندگی میکنند که پیش بینی میشود حداقل 200 میلیون نفر در آن زندگی کنند. یعنی تقریبا دو و نیم برابر جمعیت ایران.