میانمار روستاهای روهینگیایی‌ها را با بولدوزر تخریب می‌کند

العالم _ آسیا

به نقل از رویترز؛ سازمان دیده‌بان حقوق بشر اعلام کرد تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد مقامات میانماری دست‌کم 55 روستای روهینگیایی‌ها را تخریب کرده اند تا بدین ترتیب شواهد جنایات ارتش در کشتار اقلیت مسلمان روهینگیایی از بین برود.

شمال ایالت «راخین» میانمار که محل زندگی اقلیت مسلمان روهینگیایی این کشور محسوب می‌شد در پی حملات ارتش و بوداییان افراطی این کشور که از اوت 2017 (شهریور 96) آغاز شد، تقریبا خالی از سکنه شده است تا میانمار فرصت آن را داشته باشد که بخشی از شواهد جنایات علیه روهینگیایی‌ها را از بین ببرد.

سازمان ملل متحد، کشور با جمعیت اکثریت بودایی میانمار را به پاکسازی نژادی اقلیت مسلمان روهینگیایی از طریق اعمال خشونت متهم کرده است.

مقامات میانمار همواره اتهامات مطرح شده را رد می‌کنند و در عین حال اجازه ورود بازرسان سازمان ملل را به مناطقی که گفته می‌شود هزاران روهینگیایی در آن کشته شده اند، نمی‌دهد.

ارتش و بوداییان افراطی میانمار به صورت سازمان یافته با اعمال خشونت، به آتش کشیدن روستاها، قتل و تجاوز مستمر علیه اقلیت مسلمان روهینگیا، سبب کشتار بیش از شش هزار و 700 نفر و فرار بیش از 655 هزار نفر از آنها از ایالت غربی راخین به بنگلادش شده اند.

براساس اطلاعات  و تصاویر ماهواره ای منتشر شده در وب‌سایت دیده بان حقوق بشر، از نوامبر 2017 (آبان 96)، مقامات میانمار با ماشین‌های بزرگ و سنگین، مشغول تخریب و نابودی کامل تمامی آثار به جای مانده در دست‌کم 55 روستا بوده اند.

«برد آدامز» رئیس بخش آسیایی سازمان دیده بان حقوق بشر در این زمینه اظهار کرد: بسیاری از این روستاها صحنه‌های جنایت‌های انجام شده علیه روهینگیایی‌ها بوده و به جای تخریب، باید مورد بررسی نماینده ویژه سازمان ملل قرار بگیرد تا عمق این جنایت‌ها و مسئولان آن مشخص شود.

وی اضافه کرد: صاف کردن این روستاها توسط بولدوزر باعث از بین رفتن شواهد قانونی و یادگار روهینگیایی‌ها در این مناطق است.

اولین عکس‌ها از عملیات در روستاهای روهینگیایی‌ها ابتدا توسط یک دیپلمات اتحادیه اروپا در شبکه‌های اجتماعی در اوایل ماه فوریه (بهمن) منتشر شد. در آن زمان، وزیر رفاه اجتماعی میانمار گفته بود این فعالیت‌ها برای ساخت و ساز و بهبود این روستاها انجام می‌شود.

دولت میانمار طی قراردادی با بنگلادش متعهد شده تا روهینگیایی‌های آواره شده داوطلب بازگشت را با فراهم کردن مکان زندگی امن برای آن‌ها بپذیرد. اما روهینگیایی‌ها بدون تضمین امنیت و برخورداری از حقوق اولیه شهروندی، حاضر به بازگشت نیستند.

فعالان روهینگیایی، اردوگاه‌های فراهم شده توسط دولت میانمار را «اردوگاه کار اجباری» خوانده اند. اشاره آن‌ها به اردوگاه‌های دوران آلمان نازی است.