به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه العالم، نویسنده مقالۀ خود را با این پرسش آغاز می کند که: چرا در خيزش هاي كشورهاي عربي، تاكنون چهار حكومت غير پادشاهي سقوط کرده، اما هيچ رژیم پادشاهي ساقط نشده است؟... آيا حكومت هاي پادشاهي در جهان عرب "استثنا" هستند؟
وي در ادامه آورده است: بهره مندی از ثروت هاي هنگفت و ارتباط محکم با قدرت های خارجی، تفسيري معقول براي "پايداري" اغلب رژيم هاي پادشاهي عربي است. اما "پايداري" پادشاهان و حاکمان در قدرت، آن هم با تكيه بر منابع مالي و پشتيباني بين المللي، سرابی بيش نيست.
وي همچنین حمايت اقتصادي و سياسي ( واحيانا نظامي) عربستان و قطر از حكومت هاي پادشاهي داراي ثروت كمتر را ضامن اصلي بقاي اين پادشاهي ها مي داند.
تحلیلگر آمریکایی می افزاید: من اين نظر را قبول ندارم كه رژيم هاي پادشاهي عربي از مشروعيت ویژه برخوردارند. مشروع دانستن رژیم های پادشاهي از یک سو؛ و نظارت شديد بر رسانه ها و اعمال " خطوط قرمز" - به عنوان ويژگي عمومي اين رژيم ها- با هم تناسبی ندارد. به نظر من مشروعيت مورد ادعای پادشاهان عرب صرفا مبتني بر اسطوره اي سياسي است كه با دقت و نظارت شديد، بر افکار ملل عرب القا شده است.
وي در ادامه تاکید می کند: از نظر من حكومت هاي پادشاهي نیز مانند ساير رژيم هاي استبدادي عربي هستند و علت دوام آن ها تاکنون، داشتن منابع مالي بيشتر و فشارهاي خارجی كمتر از سوی متحدان بين المللي آنهاست که از ساختار حکومتی و رسانه هاي قدرتمند اين رژیم ها (به عنوان ابزار القا و تثبيت توهم مشروعيت)، انتقاد چندانی نمی کنند.
در عین حال، پايه هاي مشروعيت اين رژيم ها با توجه به برخي عوامل داخلي و خارجي، سست به نظر می رسد. این عوامل عبارتند از: ظهور نسل جوان منتقد و آگاه، افزايش فقر و بيكاري، گسترش رسانه هاي هوشيار، ناآرامي هاي نهادهاي حكومتي، وعده هاي بزرگ دربارۀ هزينه هاي عمومي (كه مي تواند کمبودهای مهمی در بودجه كشورهاي خليج فارس پدید آورد)، تغييرات در عرصه سياسي منطقه، كاهش تعهدات آمريكا در قبال اين حكومت ها و اختلافات داخلي درباره ولايت عهدي.
تحلیلگر مجلۀ فارین پالیسی در پايان مي نويسد: ممكن است پادشاهان در وقت كنوني در شرايط هجومي باشند دفاعشان اما آنگونه كه پيداست ممكن است قوي نباشد.