اجلاس اعراب در تونس هیاهویی تنها برای ثبت در تاریخ!

العالم _ جهان اسلام

خبر:

• سی امین نشست سران عرب در تونس در حالی برگزار می شود که اختلاف دیدگاه ها در خصوص مسائل امنیتی اعراب در آن به شدت حکم فرما است.

تحلیل:

• تنوع دیدگاه ها و البته اختلافات شدید حاکم بر این نشست در خصوص مساله امنیت اعراب از ابتدای نشست و در خلال سخنان روسای ممالک عربی نشان داد هیچ نتیجه ملموسی از این نشست پرهیاهو نمی توان انتظار داشت.
• در حالی که اساسی ترین مساله تهدید کننده امنیت اعراب مساله رژیم صهیونیستی و البته حمایت های تمام قد آمریکا از این رژیم است و این مساله در دو مقوله انتقال چندی پیش سفارت آمریکا از تل آویو به قدس و همچنین به رسمیت شناختن حاکمیت اسرائیل بر جولان از ناحیه ترامپ طی روزهای گذشته خود را به خوبی نشان داده است اما از تمرکز پادشاه عربستان بر آنچه تهدید ایران نامید و همچنین اصرار دبیر کل اتحادیه عرب بر خطرات ناشی از ایران و ترکیه برای دولت های عربی که با واکنش امیر قطر و ترک جلسه مواجه شد و ... می توان چنین دریافت داشت که برنده اصلی چنین نشستی تنها اسرائیل و آمریکا هستند که بیشترین استفاده را در سایه تعمیق و تکمیل میزان آگاهی هایشان نسبت به میزان اختلافات موجود میان اعراب حاصل می کنند. بدیهی است یکی از نتایج این نشست این می تواند باشد که هم ترامپ و هم نتانیاهو از این پس پروژه های توسعه طلبانه ضد اسلامی خود را در منطقه عربی با قوت بیشتری پیگیری کنند.
• نکته جالب توجه در این نشست آنکه در مساله جولان کمتر اشاره ای به اقدام خلاف قانون ترامپ در به رسمیت شناختن حاکمیت اسرائیل بر جولان صورت گرفت و اشاره مستقیمی به نقش ترامپ در این ماجرا نشد مساله ای که به خودی خود می تواند اسباب تحریک هر چه بیشتر ترامپ در اتخاذ سیاست های معطوف به حمایتش از اسرائیل را از این پس تقویت کند و البته با خیالی آسوده تر از هرزمان پس از برگزاری انتخابات اسرائیل ماجرای "معامله ترامپ" را عملیاتی سازد.
• نشست تونس در حالی برگزار می شود که اتحادیه عرب و شورای همکاری خلیج فارس عملا تعطیل هستند، از اوپک سابق جز نعشی باقی نمانده، ناامنی و خشونت و ناآرامی در فلسطین، یمن، لیبی، سوریه و ... همچنان ادامه دارد، برخی پایتخت های عربی نظیر سودان و الجزایر با بحران هایی عمیق مواجه اند و بلاخره ماجرای توسعه طلبی اسرائیل در هاله ای از ابهام خطرناک قرار دارد اما علی رغم این واقعیت های تلخ به نظر می رسد از اجلاس هایی این چنین پر سر و صدا در سایه اختلافاتی این چنین عمیق انتظاری جز صدور بیانیه هایی جهت ثبت در تاریخ نمی توان داشت.