لیبی دروازه جهنم مدیترانه؛ جنگ بر سر «گاز» پای اردوغان را به طرابلس باز می کند؟

العالم - ليبی

وی افزود: امروز نبرد قطعی و پیشروی به سوی مرکز پایتخت را اعلام می کنیم، ساعت صفر نواخته شد.

عبدالباری عطوان نویسنده معروف روزنامه فرامنطقه ای رأی الیوم در این باره نوشت: ناظران تحولات لیبی نگران هستند که این اقدام، همزمان با تشدید بحران مصر و ترکیه درباره لیبی به وقوع درگیری های نظامی مستقیم یا غیر مستقیم منتهی شود زیرا دولت وفاق به رهبری فایز السراج با امضای توافق دریایی با همتای ترکی خود، مدیترانه شرقی سرشار از گاز را میان دو کشور تقسیم کرده است.

اما سوال اساسی این است در صورت درخواست کمک دولت وفاق به ریاست فایز السراج از رجب طیب اردوغان رئیس جمهوری ترکیه که متعهد به حمایت از آن شده، در این صورت، مصر حامی اصلی ژنرال حفتر و امارات دیگر حامی او چه واکنشی نشان خواهند داد؟

آیا جنگنده ها، کشتی های پر از سرباز و مهمات ترکیه که عازم بنادر لیبی است را نشانه خواهند گرفت یا خیر؟

التهاب میان مصر و ترکیه پس از پیشروی نیروهای ارتش ملی وابسته به ژنرال خلیفه حفتر در طرابلس و بمباران مناطقی از بندر مصراته (محل عبور تجهیزات نظامی ترکیه)، توسط جنگنده های مصر آغاز شد.

رجب طیب اردوغان رئیس جمهوری ترکیه با اعلام آمادگی خود برای اعزام نیرو و ارسال تجهیزات نظامی به لیبی در صورت درخواست کمک دولت السراج از وی که مشروعیت خود را وام دار توافق الصخیرات با نظارت سازمان ملل است، پرونده لیبی را برهم زد مساله ای که خشم کشورهای حامی حفتر مانند مصر، امارات، روسیه و فرانسه را برانگیخت.

دولت الوفاق به ریاست سراج ارتش نیرومندی ندارد و تکیه بر جنبش های اسلامی مسلح طرابلس و مصراته دارد اما دارای مشروعیت بین المللی است که با توجه به پیشروی حفتر و افزایش دایره ائتلاف جدید مخالف ترکیه در مدیترانه شرقی مانند یونان، قبرس، مصر ،اسرائیل، اردن، ایتالیا و تشکیلات خودگردان فلسطین با چتر تأسیس "انجمن گاز مدیترانه شرقی" که ترکیه را کنار گذاشت و با پیوستن سوریه و لبنان بدان مخالفت کرد، ائتلافی که ظاهرش گازی و باطنش نظامی است، در حال کمرنگ شدن است.

اردوغان نیز نسبت به این ائتلاف که کشورش را محاصره کرده، احساس خطر می کند به ویژه که کشورهایی مانند یونان، مصر و رژیم اشغالگر صهیونیستی؛ دشمنان اصلی این کشور، عضو آن هستند از اینرو ترکیه در 27 نوامبر گذشته در استانبول با سراج چندین توافق نظامی و دریایی منعقد کرد که موجب تشدید بحران و متحد شدن دشمنان ترکیه شد و یونان را به اخراج سفیر لیبی وادار کرد.

لیبی منتظر جرقه ای برای آغاز جنگ دوم است که شاید از جنگ اول نیز بسیار خشونت آمیزترباشد، زیرا اعلام آغازحمله به مرکز طرابلس پایتخت لیبی توسط حفتر و نیروهایش در صورت عدم مقابله شاید شکست بزرگی برای ترکیه و هم پیمانانش و وحدت دولت لیبی زیر پرچم ژنرال حفتر باشد. به گمان ما اردوغان این شکست را نخواهد پذیرفت و هم پیمانانش را کنار نخواهد گذاشت و بعید نیست در حمله ای مشابه به همتای خود در شمال سوریه، نیروها و خودروهای زرهی به طرابلس و مصراته اعزام کند.

مصر شاید تانک ها، تجهیزات نظامی، هواپیما و کشتی های برای حمایت از هم پیمان خود حفتر در مقابله با دولت الوفاق (که رسانه ها آن را تحت تسلط گروه‌های اسلامی تندرو به ویژه جنبش اخوان المسلمین می دانند) به لیبی ارسال کند. اما بعید است دولت السیسی نیروهایی اعزام کند مگر اینکه آخرین گزینه اش باشد.

اردوغان گفته دوست ندارد لیبی به سوریه دیگری تبدیل شود و السیسی نیز با اشاره به راهکار نظامی، پیش بینی می کند طی 6 ماه آتی راهکار فراگیری برای برون رفت از بحران لیبی وجود داشته باشد اما حوادث گویای این است که جنگی به نیابت از مصر و ترکیه در خاک لیبی شروع خواهد شد اگر شعله ور شود از جنگ سوریه بسیار خطرناکتر است.

مردم لیبی بهای جنگ اول را با جان و مال خود و تبدیل کشورشان به دولتی شکست خورده و آواره شدن نیمی از جمعیت آن به کشورهای مصر، تونس و الجزائر دادند، بدون شک کسانی که استوار در لیبی باقی بمانند هیزم جنگ دوم خواهند شد.

پیمان ناتو نیز پس از سرنگونی سرهنگ معمر القذافی، پشت این کشور را خالی کرد و آنها را با شبه نظامیانی که امنیت و ثباتش را متزلزل کرده بودند و نیروهای منطقه ای که فقط به فکر منافع خود هستند، تنها گذاشت.

اما سوال مهم این است آیا مصر که هم اکنون درگیر مساله مهمی چون سد النهضه در اتیوپی است در لیبی خواهد جنگید؟ و ترکیه که هنوز درگیر جنگ سوریه است و از هر سو با دشمنانش محاصره شده، در جنگ دیگری با فاصله چندین کیلومتری از خاک خود ورود خواهد کرد؟

ما هم اکنون در آستانه شروع جنگ گاز هستیم که اولین شراره های آن شاید در طرابلس لیبی برافروخته شود و شاید به بی ثباتی همه کشورهای اتحادیه مغرب و ترسیم دوباره نقشه های شرق مدیترانه منجر شود و بعید نیست، درست مانند آنچه برای عراق صدام حسین در کویت اتفاق افتاد؛ هدف ترکیه باشد.

به اعتقاد ما ژنرال حفتر پس از دریافت چراغ سبز از مصر، امارات، فرانسه و روسیه و نادیده گرفتن آمریکا؛ اولین گلوله را برای تسلط کامل بر طرابلس شلیک کند...اما توپ هم اکنون در زمین اردوغان است.