بزرگ ترین کشتار شیمیایی جهان؛ اگر ایران نبود غرب جنایت حلبچه عراق را پنهان می کرد

العالم _ کشکول

نظام دیکتاتوری صدام در چنین روزی (25 اسفند 1367/ 16 مارس 1988 ) شهر کردنشین حلبچه را در شمال عراق هدف بمباران شیمیایی قرار داد که به شهادت پنج هزار و جراحت ده هزار نفر دیگر از ساکنان این شهر فقط در چند ساعت منجر شد.

این کشتار وحشتناک که هم اکنون در سالروز این جنایت قرار داریم، بزرگ ترین حمله در تاریخ استفاده از سلاح شیمیایی به منطقه ای مسکونی و غیرنظامی بود.

نتایج تحقیقات میدانی نشان داد که میانگین مبتلایان به سرطان و تولد نوزادان ناقص الخلقه در سال های بعد از این حملات جنایتکارانه در این منطقه افزایش یافته است.

این در حالی است که اگر حمایت غرب از دیکتاتور عراق در جنگ تحمیلی ضد ایران نبود، این جنایت زشت ضد کردها اتفاق نمی افتاد زیرا همه ابزارهای جنایت غربی بودند. حلبچه را هواپیماهای میراژ و سوپر اتاندارد بمباران کردند که فرانسه به نظام صدام جنایتکار داده بود. بمب های شیمیایی را نیز آلمان از طریق 150 شرکت آلمانی در اختیار این رژیم سفاک قرار داده بود.

با اینکه جنایت بمباران شیمیایی حلبچه نسل کشی کردها بود، غرب تلاش کرد با سکوت و چشم پوشی کامل رسانه ای، این جنایت و نسل کشی را پنهان کند و به فراموشی بسپارد تا نقش آن در این جنایت آشکار نشود.

حتی شورای امنیت سازمان ملل متحد در تلاشی بی شرمانه برای محو این جنایت، بنابر گزارش هایی که خاویر پرز دکوئیار دبیر کل وقت سازمان ملل ارائه داده بود، بیانیه ای صادر کرد و درمورد به کارگیری سلاح شیمیایی به دو طرف جنگ هشدار داد.

تنها طرفی که در برابر تلاش های خبیثانه غرب برای پنهان کردن جنایت و جنایتکار ایستاد و به نفع کردها در این زمینه به موفقیت رسید، ایران بود که فیلم ها و تصاویری را منتشر کرد که تصویربرداران ایرانی از این جنایت برداشته بودند.

ایران همچنین مجروحان این بمباران را برای درمان در برخی بیمارستان ها به داخل کشور منتقل کرد و همچنین شماری از آنان را به برخی از کشورهای اروپایی از جمله آلمان، اتریش و سوئد انتقال داد و در نتیجه رسانه های غربی توانستند صحنه هایی از قربانیان کشتار حلبچه را از نزدیک ثبت کنند.

این اقدامات افکار عمومی را ضد حکومت دیکتاتوری عراق و شورای امنیت سازمان ملل برانگیخت به گونه ای که دبیر کل سازمان ملل متحد مجبور شد با اعزام کمیته حقیقت یاب به حلبچه و بیمارستان های ایران موافقت کند. تهران همچنین خبرنگاران و روزنامه نگاران را دعوت کرد تا از طریق خاک ایران از حلبچه دیدن کنند و جنایتی را که اتفاق افتاده است، از نزدیک ببینند.

با این حال برخی کردها متاسفانه در دام تبلیغات غرب افتاده اند که تلاش می کند خود را در چهره مدافع حقوق کردها و در مقابل ایران را مخالف حقوق آنان نشان دهد، در حالی که درس تلخ حلبچه بزرگ ترین دلیل بر نفاق غرب است که شریک صدام جنایتکار در جنایاتش ضد کردها بود.

در مقابل اگر ایران نبود، غرب آثار جنایت حلبچه را برای همیشه محو می کرد و آن را به فراموشی می سپرد، جنایتی که در تاریخ کردها نقطه عطف محسوب می شود.

احمد ناطقی، سعید صادقی و سعید جان‌ بزرگی تصویربرداران ایرانی بودند که این جنایت را به تصویر کشیدند و حتی "سعيد جان بزرگی" به سبب استنشاق گازهای سمی هنگام تصویربرداری از منطقه به شهادت رسید.

در همین حال این نیروهای ایرانی بودند که با همکاری ساکنان منطقه و نیروهای پیشمرگه قربانیان را در گورهای جمعی موقت دفن کردند.

ایران مجروحان این جنایت را در حالی به بیمارستان های خود منتقل کرد که این بیمارستان ها پر از مجروحان جنگی بود جنگی که صدام جنایتکار با تشویق و حمایت آشکار غرب ضد ایران به راه انداخته بود.