العالم – آمریکا

روزنامه الکترونیکی رای الیوم با انتشار سرمقاله ای به قلم عبدالباری عطوان تحلیلگر مشهور جهان عرب، به تحلیل وقایع ونزوئلا و ربودن رییس جمهور این کشور به دستور دوالد ترامپ رییس جمهور آمریکا پرداخت و خاطرنشان کرد: تصمیم ترامپ برای حمله موشکی به کاراکاس پایتخت ونزوئلا و ربودن نیکولاس مادورو و همسرش، رفتار رئیس دولتی نیست که ادعای رهبری جهان آزاد را دارد.

ترامپ با این اقدام مانند روسای مافیا، قانون‌شکنان و قاچاقچیان مواد مخدر رفتار کرد لذا به جای مادورو این ترامپ است که باید در دادگاه جنایتکاران جنگی محاکمه شود.

امروز حمله به ونزوئلا، فردا به کانادا و پس فردا به گرینلند و ایران در دستور کار است. هدف، غارت ثروت نفتی و مواد معدنی گرانبهای این کشورها و تحمیل جزیه به دولت‌ها و مردم آنهاست.

در این میان جای تاسف است که ترامپ به دنبال کسب «جایزه صلح نوبل» به خاطر ادعای دروغین خود مبنی بر توقف هشت جنگ است و بدتر آن که طرف هایی او را نامزد دریافت این جایزه می‌ دانند که سابقه بدی دارند و در صدر آنها رژیم صهیونیستی قرار دارد.

ترامپ همان شخصی است که اصل «اول آمریکا» را مطرح نموده و برای پرداخت بدهی آمریکا که از ۴۳ تریلیون دلار فراتر رفته، به نفت ونزوئلا که بزرگترین ذخایر جهان (۳۰۳ میلیارد بشکه) را دارد، چشم دوخته است.

ترامپ معتقد بود که مادورو در برابر تهدیدها و اخاذی او تسلیم خواهد شد و ثروت و درآمدهای نفتی کشورش را در سینی نقره‌ای تقدیم خواهد نمود، همانطور که ۳ کشور عربی در سفری که تنها سه روز به طول انجامید، 5 تریلیون دلار به او اقدیم کردند.

اما مادورو نه از کشورش فرار کرد و نه تسلیم را پذیرفت و نه از ناوهای هواپیمابر آمریکایی مرعوب شد. او در میان مردمش که عمدتا کارگر هستند، باقی ماند و از اینکه به عنوان راننده اتوبوس کار می‌کرد، هرگز خجالت نمی‌کشید. او از طریق صندوق‌های رأی در انتخابات آزاد و عادلانه به قدرت رسید و جانشین هوگو چاوز رییس جمهور فقید این کشور شد.

با این حال آمریکا هرگز به کشوری حمله نکرده مگر اینکه شکستی تحقیرآمیز را متحمل شده باشد، از ویتنام تا افغانستان و عراق، به همین دلیل است که بدهی آن بزرگترین بدهی در تاریخ بوده و کسری بودجه سالانه آن بیش از یک تریلیون دلار است.

به همین دلیل است که تکرار سناریوی شکست مشابه در این کشورها در ونزوئلا را بعید نمی‌دانیم، کشوری که دولتش بسیج عمومی و وضعیت اضطراری گسترده‌ای را جهت آمادگی به منظور مقاومت در برابر تهاجم و اشغالگری آمریکا اعلام کرده است.

دولتمردان آمریکا می بایست بداند که مردم آمریکای جنوبی هرگز تسلیم تهدیدها و باج‌خواهی واشنگتن نخواهند شد و به همین علت ظهور رهبران جدید مقاومت مشابه چه گوارا، فیدل کاسترو، هوگو چاوز و لولا دا سیلوا در آن دور از ذهن نیست.

آمریکای جنوبی همان قاره ای است که سران کشورهای آن شجاعانه در سنگر حمایت از رزمندگان برای مقابله با جنگ ویرانگر اسراییلی علیه غزه ایستادند و رهبرانش به همین دلیل روابط کشورهای خود با رژیم صهیونیستی را قطع کردند، این همان قاره‌ای است که مردمان شریفی را به دنیا آورده که ونزوئلا را تنها نخواهند گذاشت و هرگز شکست نخواهند خورد.

ترامپ با حمله به ونزوئلا و ربودن مادورو و همسرش آمریکا را در آستانه خطرهای فاجعه‌باری مانند تجزیه و حتی شاید یک جنگ فرسایشی بی‌پایان قرار داد و به اصطلاح به خودش شلیک کرد.

آمریکای جنوبی نه ویتنام است و نه افغانستان، و نه حتی روسیه و چین که هزاران مایل دورتر باشند. بلکه حیاط خلوت واشنگتن است که فقط صدها مایل از خاک آمریکا فاصله دارد و با خمپاره و موشک‌های کوتاه‌برد نیز می‌توان به آن حمله کرد علاوه بر آن که چین، کره شمالی و شاید اسپانیا آماده پشتیبانی از این قاره هستند.

مادورو مانند مانوئل نوریگا، رئیس جمهور اسبق پاناما، مزدور آمریکا نیست که حتی یک نفر از ۴۴۰ میلیون مردمان ساکن آمریکای جنوبی از او حمایت نکردند.

مادورو دهها میلیون حامی آزادیخواه دارد لذا به طور حتم هرج و مرجی که ترامپ در ونزویلا و خاورمیانه ایجاد کرده متوجه خودش و کشورش خواهد شد و به نفرین غزه و خون شهدای افغانستان، عراق و یمن گرفتار خواهد شد.