العالم - فلسطین اشغالی

به گزارش العالم، نشریه لبنانی الاخبار با انتشار مطلبی تحقیقی تصریح کرده است: در کنار خشونت مرئی و مستقیم اعم از بمباران خانه‌ها و هدف قرار دادن شهروندان غیرنظامی، ماشین کشتار «اسرائیل» در حال به‌کارگیری نوع دیگری از تخریب نامرئی است که «راب نیکسون» نویسنده و دانشگاه پرینستون آمریکا، آن را «خشونت آهسته» ‌نامید.

از نگاه وی، این خشونت در طول زمان و مکان انباشته می‌شود و گسترش می‌یابد. این خشونت با پایان حمله یا حتی آتش‌بس، پایان نمی‌یابد، بلکه به تدریج به خاک، آب، محصولات کشاورزی و بدن مردم نفوذ می‌کند و سال‌ها بعد به صورت بیماری، تخریب محیط زیست و آسیب‌هایی که تداوم زندگی را تهدید می‌کنند، خود را نشان می‌دهد.

از نظر نیکسون، «خشونت آهسته» نیرویی «کشنده و فرسایشی» است که «به تدریج و دور از دید اتفاق می‌افتد، خشونتی که به دلیل تخریب تاخیری در زمان و مکان پراکنده می‌شود».

رژیم اشغالگر صهیونیستی، در آخرین جنگ خود علیه لبنان و تجاوز مداوم خود، حداقل ۱۰۸۰۰ هکتار زمین را سوزاند و دست‌کم ۱۲۰۰ هکتار از جنگل‌های بلوط و کاج را نابود کرد. خاک را با فسفر سفید و آفت‌کش‌ها آلوده کرد، سرب، آرسنیک و کادمیوم را از طریق بمباران‌های شدید در هوا آزاد کرد و بیش از ۱۰۰هزار واحد مسکونی را ویران کرد.

این الگوی سیستماتیک جنگ، یک گسست ساختاری در اکوسیستم ایجاد می‌کند که می‌توان آن را «زیرساخت سمی» نامید. به نحوی که آلودگی به یک وضعیت دائمی، زیست‌محیطی و بیولوژیکی تبدیل می‌شود که دائماً خود را بازتولید می‌کند.

مطالعات کمی نشان داده‌اند که چگونه بقایای سلاح‌ها و سموم، که در خاک پس از جنگ‌های قبلی اسرائیل اشباع شده‌اند، در زمین و بدن مردم جنوب لبنان مستقر شده‌اند. واسیلیکی توهولیوتیس، در یک مقاله تحقیقاتی در سال ۲۰۱۸، مستند کرده که شش سال پس از جنگ ژوئیه ۲۰۰۶ (جنگ ۳۳ روزه بین اسرائیل وحزب الله)، ساکنان هنوز «بقایای سلاح‌های اسرائیلی را مسئول آلودگی زمین‌های خود، کاهش عملکرد محصولات کشاورزی و شیوع بیماری‌ها در جامعه خود می‌دانند.»

کشاورزان از تنباکو، مرکبات و زیتون‌هایی صحبت می‌کردند که «دیگر مانند قبل از جنگ محصول نمی‌دهند» و روستاییان سرطان را «ناگهان فراگیر» توصیف کردند. آنها همچنین از تأثیر بقایای سلاح‌ها بر سلامت باروری صحبت کردند، که محقق آن را با استعاره «بذر ضعیف» نشان داد، جایی که هم زمین و هم فرزندان آسیب می‌بینند: خاکی که کمتر محصول می‌دهد و بدن‌هایی که برای زنده ماندن تلاش می‌کنند.

امروزه، خانواده‌هایی که به مزارع آسیب‌دیده از بمباران خود بازمی‌گردند، این اضطراب را در مورد خشونت «نامرئی» که هنوز آشکار نشده است، دوباره تجربه می‌کنند.

جاد، شهروند کشاورز در جنوب لبنان که خانه‌اش در جنگ قبلی ویران شده بود و اکنون خانه‌ای در نزدیکی روستای مرزی خود اجاره کرده است، می‌گوید: «علاوه بر تمام مطالعاتی که در مورد آلودگی جنگ خوانده‌ام، کاملاً مجهز به دستکش و ماسک برگشتم.» او خود را «وسواس» اقدامات احتیاطی توصیف می‌کند.

وقتی شخم زدن زمین یا بازی کردن یک کودک در مزرعه به منبع بالقوه آلودگی تبدیل می‌شود، وظیفه محافظت به یک کار طاقت‌فرسای روزانه و بی‌پایان تبدیل می‌شود و ماندن در زمین به معنای نادیده گرفتن ایمنی خود است. جاد می‌گوید: «اگر تمام این بار را بر دوش خود بکشید، به نیرویی فلج‌کننده تبدیل می‌شود که در نهایت شما را مجبور به ترک آنجا می‌کند و این دقیقاً همان چیزی است که آنها می‌خواهند.»

علاوه بر این، میزان واقعی خسارت ناشناخته مانده است. جاد توضیح می‌دهد که اندازه‌گیری سطح اشباع شیمیایی در خاک نیاز به منابع عظیم و آزمایش‌های آزمایشگاهی گران‌قیمتی دارد که بین آلودگی فلزات سنگین در آوار خانه‌ها و رواناب آفت‌کش‌های صنعتی در مزارع کشاورزی تمایز قائل شوند. این وظیفه‌ای است که به نهادهای دولتی نیاز دارد، نه افراد.

بنابراین، نگرانی در مورد این خشونت آهسته - به‌ویژه با توجه به تجاوز مداوم - یک امر لوکس نیست. خاک به یک قطعه زمین واحد محدود نمی‌شود و آسیب به مزرعه سوخته محدود نمی‌شود؛ بلکه به محصولات کشاورزی و از آنجا به جریان خون گسترش می‌یابد. آنچه به خاک نفوذ می‌کند، در ریه‌ها، در بدن‌ها و در دگرگونی‌های آهسته‌ای که بر شرایط زندگی تأثیر می‌گذارند، دوباره ظاهر می‌شود.

قضیه خطرناک انتقال سموم از خاک به بدن نشان می‌دهد که هدف رژیم صهیونیستی صرفاً تخریب یک منطقه جغرافیایی نیست، بلکه از بین بردن تداوم حیات کل یک جامعه است. طبق این منطق، جامعه هدف رژیم صهیونیستی، دیگر فقط جامعه جنوب لبنان نیست، زیرا مواد سمی در این سرزمین، تراوش خواهد ‌کرد و در محدوده مرزهای آن باقی نمی‌ماند، بلکه وارد چرخه اکولوژیکی و بیولوژیکی وسیع‌تری می‌شود که کل کشور لبنان را تحت تأثیر قرار خواهد ‌داد.