آیا حریص و هلوع بودن آدمی که ذاتی اوست مفید است یا مضر؟

العالم _ زلال قرآن

همانطورکه درآیه 19 سوره مبارکه معارج :
« إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا»
ترجمه: (همانا انسان بی‌طاقت و حریص آفریده شده).
تصریح شده خداوندعلیم حکیم ازسرحکمت انسان را ذاتاً حریص و هلوع آفریده است.
حال اگر دراثر سوء اختیار و انتخاب خود انسان، حریص بودن او در گرایش به دنیا و مواهب مادی و لذت های زود گذر حاصل ازآنها جهت پیدا کند.
اولاً - بدلیل فانی بودن آنها که موجب می شود، نتیجه اعمال دنیائی آدمی ثمری برای آخرت او نداشته و نامه عمل او ازاعمال صالحه تهی باشد.
ثانیاً – موجب دلبستگی و وابستگی وغفلت ازخدا وقیامت گردد.
چون حریص بودن به دنیا و زخارف آن مانع از وصول انسان به سعادت حقیقی می گردد، پدیده ای مضر خواهد بود.
اما اگراین خصلت ذاتی حریص بودن سمت وسوی الهی پیدا کند وسبب گردد تا تمام وجود انسان ومواهب مادی حیات اورا درخدمت تقرب به خداوند سبحان قراردهد، پدیده ای مفید خواهد بود.