چرا غفلت از خدا باعث می شود آدمی سعادت حقیقی خویش را فراموش کند؟

العالم ـ زلال قرآن

دقت درآیات 18 و19 سوره مبارکه حشر:
« يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوااتَّقُوااللَّـهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّـهَ إِنَّ اللَّـهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ . وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّـهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولَـٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ»
ترجمه: (الا ای اهل ایمان، خدا ترس شوید و هر نفسی نیک بنگرد تا چه عملی برای فردای قیامت خود پیش می‌ فرستد، و ازخدا بترسید که او به همه کردارتان به خوبی آگاه است. و مانند آنان نباشید که به کلی خدا را فراموش کردند، خدا هم (حظّ معنوی و بهره ابدی) نفوس آنها را از یادشان برد، آنان به حقیقت بدکاران عالمند).
انسان را متوجه این حقیقت می کند که هرکس با رعایت تقوا و حدود الهی و انجام اعمال صالحه در جهت تقرب به خداوند سبحان حرکت کند و با عبادات و تفکر و تذکر همیشه به یاد خدا باشد راه فلاح و رستگاری و سعادت دنیا و آخرت را پیمود و هرکس با کبر و غرور و سوار بر مرکب منیت و خود خواهی و هوا پرستی و با انجام اعمال لهو و لعب و گناه و معصیت به دنیا و مظاهر فریبنده آن سرگرم و از خدا و قیامت غافل بماند به طور طبیعی از مسیر قرب الهی که تامین کننده سعادت حقیقی اوست بازخواهد ماند.