العالم - زلال قرآن
حُب دنیا که ذاتی انسان و حاصل گرایش ها وکشش های بسیارقوی قوای جنبه نفسانی روح اواست وبرای پاسخگویی به نیازهای مادی وجود اوخلق شده است، ازبزرگترین تفضلات الهی درحق اوست تا با استفاده صحیح و مطابق دستورات خداوند ازمواهب گوناگون دنیائی، به کسب روزی حلال بپردازد و با بهره مندی ازآنها امکان حیات وبقا و استمرارآن وفرصت وصول به کمالات لایق را برای خویشتن فراهم سازد.
حال اگرعلاقه مندی به مواهب مادی دنیائی درحد رفع نیازهای حقیقی آدمی باشد، نه تنها مذموم نیست، بلکه امری ممدوح است که واجب است جهت حفظ بقا واستمرارحیات انسان صورت پذیرد، ولی اگرحالت افراطی بخود بگیرد، این خطرعظیم وجود دارد که این علاقه غریزی و ذاتی بصورت امیال و خواسته های غیر ضرورظهور و بروز پیدا کند، و با طغیان نفس امّاره ازحد اعتدال خارج شده وکم کم به حرص و آز تبدیل گردد و با ایجاد تعلق خاطر ودلبستگی و وابستگی به زخارف دنیائی ومظاهرفریبنده آن، و با سرگرم کردن آدمی به آنها، موجبات غافل ماندن ازمقصد اعلی حیات را برای او فراهم کند وسبب به فراموشی سپردن خدا وقیامت وحیات جاودانه اخروی وسعادت حقیقی اوشود و با انحراف ازصراط فطرت، انسان را ازقرب به خداوند منصرف و از رحمت بی کران الهی محروم سازد، درچنین صورتی است که «حُب دنیا» مذموم خواهد بود.