چرا غفلت از خدا و قیامت موجب گمراهی انسان می شود؟

العالم ـ زلال قرآن

از تدبر و دقت در آیات 106 تا108 سوره مبارکه نحل:
« مَنْ كَفَرَبِاللَّـهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ وَلَـٰكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّـهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ . ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا عَلَى الْآخِرَةِ وَأَنَّ اللَّـهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ . أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّـهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ وَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ»
ترجمه: (هرکس بعد از آنکه به خدا ایمان آورده باز کافر شد و آنکه به زبان از روی اجبار کافر شود و دلش در ایمان ثابت باشد (مانند عمار یاسر) بلکه به اختیار کافر شد و با رضا و رغبت و هوای نفس، دلش آکنده به ظلمت کفرگشت، بر آنها خشم و غضب خدا و عذاب بزرگ دوزخ خواهد بود. این غضب و عذاب بر آنها بدین سبب است که حیات (فانی) دنیا را بر (حیات ابدی) آخرت برگزیدند و این که خدا هرگز کافران را هدایت نخواهد کرد. همین‌ها هستند که خدا بر دلها و گوش و چشمهایشان مهر (قهر) زده است و اینها همان مردمند که (از خدا و قیامت) غافلند).
این حقیقت آشکار می گردد که موانع کمال (اعم از:«حُب ذات»، «حُب دنیا» طغیانگری های نفس امّاره تاثیرپذیری از وساوس و فتنه های شیاطین جنی وانسی، و...)، با سرگرم کردن به خودشان، آدمی را از وصول به مقصد اعلی حیات باز می دارند و با ایجاد نسیان و فراموشی یاد خدا و قیامت، انسان را از سعادت حقیقی اش غافل می سازند.
چرا که غفلت از خدا زمینه های اقتضائی برای عدم توجه به ساحت مقدس حضرت حق سبحانه و تعالی را در فکر و ذهن انسان فراهم خواهد کرد و اگر او در جهت زدودن پرده غفلت گامی برندارد و این امر استمرار یابد، کم کم وجود خداوند عزّوجل در ذهن او موضوعیت خود را ازدست داده و آدمی به بلیه کفر گرفتار خواهد شد و همچنین است در مورد مرگ و قیامت، سوال و حساب، جهنم و بهشت، جزا و پاداش، و...