شهید سید حسن نصرالله؛ جوهره انسانیت و رادمردی

العالم - لبنان

«محمد وسام المرتضی» وزیر فرهنگ سابق لبنان به مناسبت فرا رسیدن دومین سالروز شهادت سید حسن نصرالله دبیرکل حزب الله لبنان در مطلبی برای شبکه خبری العالم نوشت: اندک‌شمارند کسانی که چه در دوران حیات و چه پس از آن تاثیر شگرفی از خود به جای می گذارند و وجود آنان چنان اثری بر جای می‌گذارد که تا دیرزمانی پس از پایانِ عمرشان نیز پایدار می‌ماند؛ چرا که آنان نه تنها برای خویش، بلکه برای آرمانی زیسته اند که به آن باور داشته اند و همه چیز را در راهش فدا کرده اند، و سرانجام نیز بزرگ‌ترین هدیه‌ای را که یک انسان قادر به تقدیم آن است - یعنی جان خویش – را ارزانی داشته اند.
شهید سید حسن نصراللهِ در خط مقدم این انسان ها است؛ مردی که حضورش را نمی‌توان تنها به یک جایگاه سیاسی، نقشی حزبی، کارکردی نظامی یا گفتمانی گذرا تقلیل داد. داستان زندگی او فراتر از چنین عناوینی است. وی تجسمِ جوهره انسانی است که انتخاب کرد تا سراسرِ هستیِ خود را گواهی بر باورهایش سازد.
استواری و ثابت قدمی شهید سید حسن نصرالله،حسینی بود؛ همان خصلتی که آدمی را وامی‌دارد تا آنگاه که راه‌ها تنگ و گزینه‌ها اندک می‌شوند، نه تنها سست نشود، بلکه با عزمی راسخ‌تر به آنچه حق می‌داند، چنگ زند. چرا که محکِ استواری، نه در مسیرهای هموار یا شرایط کم‌هزینه، بلکه آن‌گاه آشکار می‌شود که سنگینیِ بارِ باور به راهِ برگزیده، از توانِ تحملِ انسان فراتر می‌رود.
امسال، سالگرد شهادت سید حسن نصرالله در شرایطی فرا می‌رسد که لبنان بیش از هر زمان دیگری به چنین معانی و ارزش‌هایی نیازمند است. لبنان کشوری است که چه بسا اختلاف و تفاوت دیدگاه، بخشی از ذات، ساختار و رازِ هستیِ آن می باشد. با این حال، مشکل نه در اصلِ اختلاف‌نظر، بلکه در آنجاست که این اختلاف به خصومتی بدل شود که طرف مقابل را از انسانیت تهی سازد، و به شکافی بینجامد که تفاوت‌ها و اختلاف های ما را به نیرویی ویرانگر برای همزیستی مشترک و سرنوشت واحد تبدیل کند.
بنابراین، این سالگرد می‌تواند فرصتی باشد تا بار دیگر پرتوی نوری به زندگی‌مان در لبنان بتابانیم و بیاموزیم که چگونه می‌توانیم اختلاف‌نظر داشته باشیم بی‌آنکه وظایف ملی خود را نادیده بگیریم یا پیوندهای وحدت‌بخش میان خودمان را از هم بگسلیم؛ دریابیم که رقابت سیاسی لزوماً به معنای تضاد در ارزش‌ها نیست؛ و درک کنیم که تفاوت در انتخاب‌ها نباید مانع از دیدن فضیلت‌های دیگران شود.
صرف‌نظر از اینکه دیدگاه ها نسبت به مقاومت و نقش و گزینه های آن چه باشد، صاحبان چنین دیدگاه‌هایی حق مشروعی برای بیان و بحث پیرامون آن‌ها دارند. با این حال، این حق مجوزی برای هیچ‌گونه کوتاهی در ادای احترام شایسته به رادمرد لبنان نیست؛ مردی که بسیاری فضایلش را ستودند. وی با پایبندی به باورهای خودش زیست و در همان راه جان باخت و بهای آنچه را وظیفه خود می‌دانست، با جان خویش پرداخت.
دوست و دشمن، همگی بر صداقت، درستکاری، زهد، استواری، شجاعت و بینش این مرد، و همچنین بر ویژگی‌های رهبری ممتاز او گواهی داده‌اند. شاید برخی از لبنانی‌ها به تصمیم او برای حمایت از مردم رنج‌دیده‌ی غزه – با توجه به بی‌رحمی مهارنشدنی رژیم اسرائیل و کشیده شدن دامنه جنگ به لبنان - خرده بگیرند اما عقل و منطق -همپای احساسات- انسان را وامی‌دارد تا این پرسش را مطرح کند که تکلیف گفته های محافل دشمن صهیونیستی و حامیانشان مبنی بر اینکه حمله به لبنان صرف‌نظر از ارائه یا عدم ارائه چنین حمایتی از غزه اجتناب‌ناپذیر بود، چه می‌شود؟ همچنین، سفارش «پولس رسول» چه جایگاهی دارد که وظیفه یاری‌رسانی انسان به همنوع را در این عبارت عمیق و مسیحی خلاصه ‌کرد که «از ضعیفان حمایت کنید». این مفهوم در سنت اسلامی نیز همتایی دارد؛ جایی که یاری رساندن به ستمدیدگان و دستگیری از مستضعفان، امری بنیادین و از ارکان اصلیِ ذاتِ انسانیت شمرده می‌شود.
خلاصه کلام اینکه برای ادای حقِ آن مرد، نیازی نیست با او هم‌نظر باشیم و برای بزرگداشت یادش، لازم نیست انتخاب‌هایش را تأیید کنیم. در درون ملت‌هایی که برای خود احترام قائل‌اند، رقابت سیاسی به معنای نابودی رقیب نیست و اختلاف‌نظر نیز مجوزی برای انکار شرافت، منحصربه‌فرد بودن و عظمتِ مبارزه‌ یک فرد محسوب نمی‌شود.
بنابراین، در سالگرد شهادت سید حسن نصرالله، اگرچه ممکن است مردم لبنان دیدگاه‌های متفاوتی درباره مقاومت داشته باشند، اما شایسته است که بر سر احترام به سرور و سالار مقاومت توافق کنند؛ بدین معنا که ضمن اختلاف‌نظر در مسائل سیاسی، جایگاه و منزلت آن شخصیت را زیر سؤال نبرند و با رعایت مرزهای رقابت سیاسی، حرمت شهادت را پاس بدارند. احترام گذاشتن به کسانی که با آن‌ها اختلاف‌نظر داریم، به معنای عدول از باورهای خودمان نیست، بلکه اخلاقِ اختلاف‌نظر ما را ارتقا می‌بخشد. این یک وظیفه ملی است که ریشه در این واقعیت دارد که همه ما متعلق به سرزمینی هستیم که تنها در سایه تنوع و تکثر بالنده می‌شود؛ تنوعی که بیش از هر چیز، مستلزم احترام به «دیگری» و باورها، مقدسات و شهدای اوست.
شهید سید حسن نصرالله، از تمام این جهات همچنان الگوست. وی در روحیه ایثارگری‌اش مسیح‌گونه، در صداقت و درستکاری‌اش محمدی، در زهد و نوع‌دوستی‌اش علوی و در استواری و پایداری‌اش حسینی است. بر دوستداران اوست که فقدانش را نه صرفاً به خاطره‌ای، بلکه به مسئولیتی بدل سازند و دریابند که وفاداری حقیقی، تنها در سوگواری برای آن فقید خلاصه نمی‌شود، بلکه در زیستن برای همان آرمانی است که او جان خود را شایسته فدا شدن در راه آن می‌دانست.