الحلاق و فلوید؛ قربانیان نژاد پرستی اسرائیل و آمریکا

العالم – تحلیل روز

آیا فلوید از بدبختی و مصیبت هایی که رئیس جمهور نژادپرست امریکا برای رنگین پوستان این کشور به ارمغان آورده، سخنی به میان خواهد آورد؟ و آیا الحلاق، از اشغالگرانی که به خون فلسطینی ها و مسلمان ها تشنه هستند و آنان را بی رحمانه به قتل می رسانند، چیزی خواهد گفت؟

اکنون الحلاق و فلوید هر دو از این دنیایی که ترامپ دیوانه و نتانیاهوی فاسد در آن حکمرانی می کنند به دنیایی دیگر منتقل شده اند، دنیایی که در آن نه از ظلم و بیداد و نژاد پرستی رئیس جمهور آمریکا خبری هست و نه از قتل و کشتار و زور گویی های نخست وزیر نژاد پرست رژیم صهیونیستی.

هنگامی که جسد نوجوان معلول فلسطینی ایاد الحلاق پس از شهادتش به آغوش خانواده اش بازگشت و صدای لرزان گریه های مادرش در کوههای بیت المقدس طنین انداز شد؛ به یاد دخترک فلوید که از نعمت پدر محروم شد افتادم، تلاش کردم آن لحظه ای را که وی زیر فشار پاهای پلیس سفید پوست آمریکایی دست و پا می زد و نفس های آخرش را می کشید در ذهن خود تصور کنم؛ آیا گمان می کنید این دختر بچه یتیم روزی خواهد توانست این قدم های لعنتی را به وادی فراموشی بسپارد؟ چه چیز می تواند سوز دل او را سرد و خاموش کند؟

آیا مادر ایاد الحلاق، صدای گلوله ای را که ناجوانمردانه زندگی فرزند معصومش را گرفت بی آنکه کوچکترین گناهی مرتکب شده باشد؛ فراموش خواهد کرد؟ فرزندی که در حقیقت تنها گناهش معلولیت ذهنی اش بود، معلولیتی که او را در قیاس کودکی 9 ساله قرار می داد.

ای خدای بزرگ این افراد چگونه انسانیت خود را فراموش کرده اند؟ یا هرگز از انسانیت برخوردار نیستند و بر چهره های خود نقابی دروغین زده اند، اگر آن را کنار بزنی چهره سبوئیت و درندگی آنان نمایان خواهد شد؟.

آری نژاد پرستی اسرائیل و امریکا در زشت ترین شکل آن در حادثه به شهادت رسیدن الحلاق و قتل فلوید نمایان شد. این دو جنایت هولناک در واقع حاصل یک تفکر و اندیشه است هر چند که یکی توسط پلیس آمریکایی و دیگری توسط سرباز اسرائیلی به وقوع پیوسته باشد؛ حتی قربانیان آن هم هر دو به یک گناه ناکرده جان خویش را از دست دادند و اسم و لقب و نژاد و نسب و رنگ و شکل آنان در صحنه قتل وحشیانه چندان از همیت برخوردار نیست.

زمانی که نقاب از چهره جنایتکار امریکایی افتاد، چهره قاتل شهر اشغالی قدس نیز نمایان شد؛ آری هر دو با انگیزه نژادپرستی مرتکب جنایت شدند؛ رفتاری تبعیض آمیز که نه دیگری را می بیند و نه برایش حق حیات قائل است بلکه وی را در گذر زمان و مکان تصور می کند، گویا که نه بوده و نه اهل و عیالی داشته است و آنان از نظر وی چیزی جز سراب نبوده اند.

این عجیب نیست که صهیونیست های اشغالگر قدس و سفید پوستان آمریکایی در تاریخ با هم یکسان و از یک جایگاه برخوردار باشند؟ هر دو اشغالگر و متجاوز بوده و حکومت های خود را بر خرابه های خانه ها و جمجمه های صاحبان اصلی فلسطین و ساکنان سرزمین آمریکا بنا کرده اند؛ فنای آنان را شرط بقای خود در آنجا قرار داده و از ترس قیام این افراد آتش نژادپرستی را دست مایه رفتار خود قرار داده اند و با آن هر چیزی را که در سر راهشان قرار گیرد از بین برده و می سوزانند. این تصادفی نیست که رژیم اشغالگر قدس برای ادامه حیات دروغین خود ناف خود را به استعمارگر سفید پوست و نژاد پرست امریکای شمالی گره زده است.

برای یافتن سرنخ های معمای در هم تنیده قاتل و مقتول در ماجرای جرج فلوید و ایاد الحلاق به اندیشیدن زیاد نیازی نیست؛ اولی به دنبال تغییر در زندگی فلاکت بار خود که ناشی از توحش جامعه نژادپرست آمریکا بود، می گشت؛ و دیگری نیز شاد و خندان در کوچه های قدس و سرزمین مادری خود در حال گشت و گذار بود، بی آنکه بداند چه بلایی از سوی اشغالگرانی که به هیچ چیز و هیچ کس رحم نمی کنند در انتظار اوست.

قاطعانه می گویم که هر دو پلیس جنایتکار از کرده خود پشیمان نیستند. چرا پشیمان باشند در حالیکه سیستمی که در آن پرورش یافته اند به آنان آموخته که زندگی هدیه ای است که اگر بخواهند آن را به دیگری بخشیده و یا از او می گیرند بی آنکه خم به ابرو بیاورند. اما روزی فرا خواهد رسید که نژاد پرستی که جان الحلاق و فلوید را گرفت، کسانی را که در شکل گیری آن نقش داشته و آن را در دامان خود پرورش داده اند تا اینگونه توحش کند در آتش خود خواهد سوزاند.

فارس الصرفندي